عبد الرسول جواهرى پرورش يافت . سپس به تحصيل علوم دينى پرداخت .
مقدمات و سطح را نزد پدر خويش به پايان رساند . و دروس خارج را از محضر آيات : شيخ محمّد رضا آل ياسين ، ميرزا عبد الهادى شيرازى ، سيّد محمّد جواد طباطبائى تبريزى ، سيّد محسن طباطبائى حكيم ، شيخ حسين حلّى و سيّد ابو القاسم خوئى استفاده نمود و از فضلا و معاريف گرديد . در زهد و تقوا كمنظير بود . سفرهايى متعدد به ايران داشت و ماههاى طولانى را در استان خوزستان مىگذراند . به وعظ و ارشاد مىپرداخت . در ادبيات عرب و نظم اشعار مقام بلندى داشت .
در نجف اشرف تا حدى انزوا و عزلت انتخاب كرده بود . ولى هنگام رخنه كردن تودهاىها به عراق ، به مبارزه برخاست و جمعيت « جماعة العلماء » را با عدهاى از همفكران خود تأسيس نمود . در حدود سال 1400 ق به ايران تبعيد شد و در شهر مذهبى قم سكونت اختيار نمود . سالهاى آخر عمر در اثر كهولت و بيمارى در منزل بسترى بود .
از آثار او :
1 - بشارة المصطفى لشيعة المرتضى ، جمع و تصحيح ، 1369 ق ، نجف اشرف .
2 - تحقيق و تعليق على الفرائد الغوالى فى شرح شواهد الأمالى ، اثر پدر خود ، هشت جلد آن به چاپ رسيده و هشت جلد ديگر آن مخطوط مانده است .
3 - ديوان شعر .
4 - ديوان شعر الشيخ محسن الجواهرى ( لوالده ) ، جمع و تعليق .
5 - شرح قصيدة ابن عبدون الحضرمى ، در سه جلد .
6 - مجموعة شعرية فى ما قيل باسرة صاحب الجواهر .
جواهرى ، در 21 / شعبان / 1408 ق در سن 81 سالگى در اثر شدت بيمارى در قم زندگى را وداع گفت . پيكرش عصر روز بعد تشييع و در صحن حضرت معصومه عليها السّلام به خاك سپرده شد .