سياست استعمارى غرب آگاه كرد و به آزادىخواهى كشاند ، سپس به ايران رفت و با مشروطهخواهان همكارى كرد .
شيخ ضياء الدّين استرآبادى
بعد از كودتاى محمّد عليشاه قاجار عليه مجلس شوراى ملى و به توپ بستن مجلس ( تير 1286 ) ، وى به نجف رفت و روحانيون آنجا : آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى و شيخ عبد اللّه مازندرانى را به هواخواهى از مشروطيت تشويق كرد ، و هنگام فتح تهران توسط مشروطهخواهان ( تير / 1288 ) و پس از فرار محمّد عليشاه و گشايش مجلس دوم شوراى ملى ، به همراه ساير آزادىخواهان به وطن بازگشت . پس از بازگشت به ميهن ، از طرف دولت ملى در سال 1329 ق به عنوان ( رئيس ديوان كشور ) منصوب و دو سال در اين سمت خدمت كرد ، ولى نتوانست با « مسيوپرنى » مستشار فرانسوى عدليه همكارى كند و از كار كناره گرفت . در جمادى اول / 1339 ق مدتى نيابت توليت مدرسهء سپهسالار به او واگذار شد و از آن نيز در سال 1340 ق كناره گرفت . نامبرده داراى اجازههايى در روايت از پدر خود و ميرزا حسين نورى بود .
وى در اواخر سال 1340 قمرى به قم رفت ، و در روز پنجشنبه 23 / جمادى ثانى / 1350 ق مطابق با 13 / آبان / 1310 ش براثر سكتهء قلبى وفات يافت . و در حرم حضرت معصومه عليها السّلام در جوار قبر آية اللّه حائرى يزدى مدفون گرديد .
از جمله آثار قلمى او
1 - سفرنامهاى خطى .