و در سال 1346 ق مجددا به نجف مهاجرت تا سال 1350 ق توقف و از محضر آيتين : اصفهانى و عراقى مستفيض شده ، و پس از رسيدن به مقام شامخ اجتهاد و دريافت اجازه به كرمانشاه بازگشته و به انجام وظائف دينى و روحى از قبيل : امامت جماعت و تعليم و تربيت عدهاى از محصلين كرمانشاه نموده ، و در سال 1385 ق اقدام به تعمير مدرسهء علميهء ( عماد الدوله ) كه در شرف انهدام بود نموده ، و آنجا را مسكن طلاب قرار داده كه تا هماكنون از مدارس دائر كرمانشاه ، و در تحت سرپرستى فرزند برومندش حجة الاسلام حاج آقا حسام الدّين اداره مىگردد .
وى در روز شنبه دوم / ربيع ثانى / 1393 ق مطابق با 15 / ارديبهشت 1352 ش دار فانى را وداع گفته و با تجليل فراوان تشييع و حمل به قم گرديده ، و در آنجا نيز عموم مراجع و آيات و طلاب حوزهء علميه تشييع نموده ، و در مقبرهء فاطميه بين مسجد اعظم و صحن عتيق مدفون گرديد .
او داراى آثار قلمى چندى است كه به آن اشاره مىگردد :
1 - تقريرات فقه اصفهانى به نام الدرر الفقهية .
2 - تقريرات اصول عراقى به نام الدرر النجفية .
3 - قاعدة لا ضرر و لا ضرار .
4 - كتابى در توحيد .
5 - اثبات امامت و ولايت .
6 - مجالس رمضان و عاشوراء .
- منابع
1 - سراج المعانى در احوالات سيد ابو الحسن اصفهانى 124 .
2 - گنجينهء دانشمندان 7 / 417 .