وى در حدود سال 1352 ق به عتبات عاليات مهاجرت كرد و در حوزهء نجف اشرف از حضرات آيات : ميرزا محمّد حسين نائينى ، شيخ ضياء الدّين عراقى ، شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى و سيد ابو الحسن اصفهانى استفادهء شايان نمود و در سال 1353 ق به تبريز بازگشت و به تدريس فقه و اصول و تفسير قرآن مجيد و هدايت مردم اشتغال ورزيد .
نامبرده در سال 1369 ق در پى درخواست گروهى از فضلاى تبريزى از تبريز به حوزهء علميهء قم مهاجرت كرد و مورد توجه علما و فضلا قرار گرفت ، و پس از ارتحال آيتاللّه بروجردى زعامت دينى و روحى حوزه را برعهده گرفت و يكى از مراجع به نام گرديد . حوزهء تدريساش از اهم حوزهها بود . در سال 1342 ش « دار التبليغ اسلامى » را در قم تأسيس نمود كه خدمات فرهنگى زيادى ارائه مىداد .
صاحب تاريخ بروجرد دربارهء ايشان مىنويسد : ( از روز ورودش به قم مورد توجه آيتاللّه بروجردى قدّس سرّه بود ، و در امور مهمه با او مشورت مىكرد و پس از مرگ آيتاللّه بروجردى با همكارى مراجع ديگر ، حوزهء علميهء قم را از خطر سقوط حفظ و اكنون حوزهء درسش از پرجمعيتترين حوزههاى درسى است ) .
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1308
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٣٠٨