معظمله با چند نفر از علماء ربانى كه صاحب مقامات معنوى بودند ، مانند مرحوم آيتاللّه آشيخ حسين آستانهاى ( صاحب مدرسهء علميه در آستانهء لاهيجان ) ، و مرحوم حجة الاسلام عارف و عالم ربانى ( دائى پدر خود ) حاج سيد حسين ظهير الاسلام دزفولى ، و مرحوم عالم عامل و عابد كامل حجة الاسلام حاج شيخ حسنعلى اصفهانى ( نخودكى ) روابط معنوى داشتند .
آن مرحوم علاوه بر مقامات فقهى ، اطلاعات بسيارى از طب قديم و گياهشناسى داشت ، كه آن را از دائى خود مرحوم سيد محمّد على سيد الحكماء كه قريب پانزده سال در هندوستان به تحصيل طب و گياهشناسى اشتغال داشت فراگرفته بود .
و به اذكار و اوراد و توسلات و تزكيهء اخلاق اعتقاد و اهتمام تام داشت .
در سال 1361 ق براى امر خير برادرش مرحوم حجة الاسلام سيد محمّد مهدى ضيائيان به تهران آمده و روى جهاتى بنا بر توقف و توطن گذارده ، و قريب ده سال در مسجد حاج ابو الفتح سهراه نايب على واقع در جنب خيابان مولوى به اقامهء جماعت و ترويج دين پرداخته ، سپس آنجا را ترك و در مسجد حجتيه مقابل منزل خود به امامت مشغول و در اين اواخر به واسطهء كسالت و ضعف مزاج و ضيق نفس از رفتن مسجد محروم و در زمستان به اهواز مسافرت ، تا در پنجشنبه 12 / ذي حجة الحرام / 1394 ق مطابق با 5 / دى / 1353 ش داعى حق را لبيك گفته و پس از تشييع عظيمى از دزفول وطن و زادگاهش بنا بر وصيتش ، حمل به قم و در وادى السلام در آرامگاه مرحوم حجة الاسلام حاج سيد محمّد مهدى ضيائيان دزفولى دفن گرديد .
و مجالس عديدهاى در قم و تهران و دزفول و اهواز و غيره براى او گذارده شد .
آن مرحوم از غالب مراجع قم مانند : مرحوم آيتاللّه بروجردى و آيتاللّه حجت و آيتاللّه خوانسارى و آيتاللّه صدر و ديگران اجازهء روايتى و امور حسبيه داشتند .
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1253
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٢٥٣