ملقب به ( تهجدى ) ، عالمى زاهد و دانشمندى متعبد و از بزرگان شهر ساوه بود .
تولدش به سال 1304 ق مطابق با 1265 ش در ساوه اتفاق افتاد ، و پس از پرورش در بيت علم و تقوى به نجف اشرف مهاجرت نمود ، و سطوح را به انجام رسانيد ، خارج فقه و اصول را از محضر آيات : ميرزا محمّد حسين نائينى ، شيخ ضياء الدّين عراقى ، و سيد ابو الحسن اصفهانى استفاده نمود ، و به ايران بازگشت و در قم جهت تأسيس حوزه با آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى همكارى نمود .
و بالاخره در پى درخواست مكرر اهالى ساوه به آن سامان عزيمت كرد و به رتق و فتق امور پرداخت ، و ادارهء حوزهء علميهء آن شهر را برعهده گرفت . و در سال 1369 ق به مدت دو سال در نجف اشرف بسر برد و مجددا به ساوه بازگشت ، و در پى بيمارى در سال 1378 ق مطابق با 1337 ش به سن 74 سالگى در ساوه درگذشت ، و در مقبرهء على بن بابويه قمى در قم به خاك سپرده شد .
از آثار او : تقريرات درس نائينى .
فرزندش حجة الاسلام و المسلمين سيد محمّد صالح تهجدى ( دام بقاؤه ) كه فعلا از بزرگان شهر ساوه محسوب مىشود .
- منابع
1 - افادات فرزند معظمله .
2 - گنجينهء دانشمندان 5 / 294 .