در سال 1363 ق ( يا 1361 ق ) به لحاظ بعضى از محذورات از خوى به تهران مهاجرت و مستقر گرديد و به اقامهء جماعت و تدريس و ساير خدمات اشتغال ورزيد .
دربارهء ايشان در ( ذخائر الاسفار ) آمده است : ( همهء رفقا و معاصرينش تجميد و توصيف زهد و ورع او را مىكردند ، و ايشان از اقوام آقاى مولاناى تبريزى بودند ) .
از آثار قلمى ايشان :
1 - تقريظى بر منهاج البراعة فى شرح نهج البلاغة ، در پنج صفحه كه در چاپ اوّل سنگى آمده است .
2 - تقريظى بر تحفة الاخوان ، از كاتبى خوئى كه در سال 1370 ق به طبع رسيد .
3 - تقريرات فقه آيتاللّه حجت .
4 - رسالهء علميه .
وى در روز سهشنبه 14 / ربيع الثانى / 1402 ق مطابق با 20 / بهمن / 1360 در سن 90 سالگى در تهران درگذشت و جسدش به قم حمل و در مسجد موزه حرم حضرت معصومه عليها السّلام دفن شد .
فرزندانش :
1 - سيد عبد العلى 2 - سيد محمّد على و 4 دختر .
- منابع
1 - افادات داماد معظمله ، دانشمند محترم آقاى سيد جعفر مرقاتى .
2 - تذكرة الفضلاء ( خطى - جابرى خوئى ) .
3 - ذخاير الاسفار .
4 - گنجينهء دانشمندان 4 / 446 و 5 / 67 .