شيخ عبد اللّه مهدوى شاهرودى ( 1321 - 1399 ق )
حاج شيخ عبد اللّه فرزند آيتاللّه شيخ احمد و نوهء علامه شيخ محمّد على شاهرودى ، ملقب به « مهدوى » از علماى معروف تهران بود .
وى در سال 1321 ق در شاهرود ( استان سمنان ) تولد يافت .
مقدمات علوم دينى را در زادگاه خود آموخت ، سپس به مشهد مقدس رفت و سطح را در آن ديار به پايان رساند . در سال 1340 ق به شاهرود بازگشت و يك سالى از محضر پدر خود استفاده نمود . در سال 1341 ق به حوزهء علميهء قم مهاجرت كرد و از محضر آيات : حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى ، ميرزا محمّد حسين نائينى و سيّد ابو الحسن اصفهانى ( كه دو شخصيت اخير در دوران تبعيد به سر مىبرند ) خارج فقه و اصول بهرهمند گرديد .
در سال 1343 ق به عتبات عاليات رفت و در حوزهء كهن نجف اشرف از محضر آيات : ميرزا محمّد حسين نائينى ، شيخ ضياء الدّين عراقى و سيّد ابو الحسن اصفهانى استفادهء شايان را برد .
در اوايل سال 1350 ق و در پس رحلت پدر خود به شاهرود مراجعت نمود و به امر تدريس و هدايت اهتمام ورزيد و در امور سياسى و اجتماعى در صدارت قرار گرفت . ولى در سال 1377 ق در اثر خستگى و كسالت روحى تهران را جهت اقامت برگزيد و به خدمات دينى و اجتماعى خود تا حدى ادامه داد . در « مسجد مشير السلطنه » - واقع در خيابان مولوى - به اقامهء جماعت و ارشاد اشتغال داشت .
مهدوى در اواسط / تير / 1358 ش در پى ابتلا به بيمارى در سن 78 سالگى در تهران زندگى را وداع گفت . پيكرش به قم حمل و در قبرستان باغ بهشت مدفون گرديد .