فلسفه را از محضر حكيم بزرگ شيخ محمّد على شاهآبادى استفاده نمود .
وى در سال 1356 ق به نجف اشرف مهاجرت كرد ، و از محضر آيات : شيخ ضياء الدّين عراقى ( مدت كمى ) ، شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى ( مدت كمى ) ، و سيد ابو الحسن اصفهانى استفادهء شايان برد . در حدود سال 1364 ق در پى درخواست اهالى تبريز از آيتاللّه اصفهانى به تبريز مراجعت كرد و تا آخر عمر خود در آنجا زيست . در يكى از مساجد مدرسهء طالبيه و نيز در مسجد ( سيد حسين ) محلهء ششكلان به اقامهء جماعت و گفتن تفسير قرآن مجيد ، و در منزل خود به تدريس سطوح مىپرداخت كه در اواخر عمر به تدريس خارج عروه اشتغال داشتند ، و در ساير مراسم و امور دينى در كنار مردم بودند . او با آيتاللّه شيخ عبد اللّه مجتهدى تبريزى همبحث بود كه گاهى جلسات در منزل او و گاهى در منزل دوستش تشكيل مىشد .
از آثار او
1 - الرد على تفسير ابى الفتوح الرازى ، در 7 جلد .
2 - انوار الهدى فى التعليق على العروة الوثقى ( استدلالى ) .
ايشان متأسفانه در ساعت 9 صبح روز جمعه 4 / محرم / 1411 ق مطابق با 5 / مرداد / 1369 ش به سن 92 سالگى در تبريز درگذشت ، و جسدش به قم حمل و در روز شنبه تشييع و در قبرستان ابو حسين به خاك سپرده شد .
فرزندانش :
1 - محمّد على ( عطاء اللّه ) 2 - محمّد صادق ( نعمت اللّه ) و چهار دختر هستند كه تنها داماد اهل علم او ، جناب حجة الاسلام آقاى شيخ سلمان طاهرزاده سرابى مىباشد .
- منابع
1 - آثار الحجة 2 / 230 .