نيست و اطلاعى از آن ندارم . ولى در سال 1350 قمرى تاريخ تحرير اجازهء اجتهاد مرحوم نائينى مىباشد شايد همان سال به ايران مراجعت فرمودهاند .
محل اقامت پس از مراجعت
بهطورىكه آن مرحوم نقل مىفرمودهاند از طرف مرحوم آيتاللّه اصفهانى به شهر سمنان مأموريت يافتهاند و مدت 6 ماه تقريبا در سمنان بودهاند و سپس به زادگاه اصلى خود بازگشتند و يادم مىآيد مىفرمود : « چون از پول و وجوهات مردم خودمان درس خواندم ، لذا به آن مولد بازگشتهام » .
تاريخ تأسيس حوزه علميه
ايشان در همان زادگاه خود با امكانات آن زمان حوزه علميهاى داشتند و از بركات آن حوزه طلاب و فضلائى بودهاند كه فعلا دو نفر از آنان حيات دارند و از شاگردان مبرّز ايشان مرحوم آيتاللّه حاج شيخ محمّد نصيرى ( ره ) كه پس از مراجعت از نجف اشرف در دامغان رحل اقامت افكنده و از علماى طراز اوّل دامغان و مورد علاقه ولى متأسفانه زود به عالم باقى شتافتند و نيز مرحوم آيتاللّه حاج سيد خليل محمّدى بادابسرى كه سالها اقامت در نجف اشرف و سپس به زادگاهشان « بادابسر » از توابع بهشهر و از آنجا به شهرستان بهشهر آمدهاند و سالهاى سال در بهشهر مشغول تدريس و امامت بودهاند .
مشاغل اجتماعى
در اين وظيفهء مهم به نظر بنده موفقيت خوبى داشتهاند هم امام جماعت بودهاند هم مدرس ، هم مرشد و خطيب و داراى جلسات اخلاق و تفسير و هيئت توحيديه را در اواخر كه به سارى هجرت نموده بودند تأسيس كرده و در اواخر عمر تشريف به مركز استان « سارى » بطور دائم مقيم شدهاند و در مسجد « شاه غازى »