سيّد جهانگير ناظم الملك « ضيائى » ( 1275 - 1352 ق )
حاج سيد جهانگير فرزند محب على فرزند محمّد تقى حسينى مرندى ملقب به « ناظم الملك » و معروف به « محبى » و متخلص به « ضيائى » از سياستمداران و ادباى عصر خود بود .
وى در 8 / جمادى الثانى / 1275 ق در تهران ديده به جهان گشود .
ايشان پس از طى تحصيلات و فراگيرى فنون شعر و ادب از اساتيد آن زمان وارد خدمات دولتى گرديد . و مشاغلى همچون : نمايندگى ايران در بغداد ، كارگزار در مشهد مقدس ( در حدود سال 1321 ق ) ، سركنسول ايران در تفليس ، حكمران قم ( در سال 1336 ق ) ، وزير امور خارجه ( در كابينهء سپهدار اعظم در سال 1299 ش ) ، را عهدهدار گرديد .
آثار قلمى ايشان به شرح زير است :
1 - ترجمهء نهج البلاغة ( ترجمه به صورت منظوم به زبان فارسى كه فقط شامل خطبهها مىباشد ) .
2 - تفسير سورهء و العصر .
3 - حقيقتنامه ( ترجمهء منظوم ) .
4 - ديوان اشعار .
5 - سياستنامه ( نظم عهدنامهء مالك اشتر ) .
6 - قصيدهء مولوديه .
7 - لايح سرمديّه ، در محاكمات مربوط به تعيين حدود ايران و عثمانى .
8 - وصيتنامهء نبوى به امام على عليه السّلام ( منظوم ) .
استاد ضيائى در سالهاى آخر عمر خود به شهر قم مهاجرت كرد و همواره در