آشتيانى و شيخ محمّد كاظم شيرازى به اتمام رسانيد . فلسفه را بعدها در نزد ميرزا ابو القاسم زقهاى و شيخ محمد تقى آملى فراگرفت و توانست اجازه روايى و اجتهاد از بزرگانى مانند شيخ عباس قمى ، سيد فخر الدّين امامت كاشانى ، شيخ محمّد صالح علامه حائرى و شيخ آقابزرگ تهرانى دريافت كند .
در سال 1314 ش بعد از واقعه گوهرشاد از راه كرمانشاه و همدان به تهران آمد . در سر راه خود در كرمانشاه منبر رفت و در همدان دچار مريضى شد و به ناچار مدتى در يك مدرسه دينى ماند ، سپس به نزد خانوادهاش در تهران آمد . بعد از مدتى اقامت در تهران از آنجا خوشش نيامد و به مشهد مهاجرت و در محله نوقان ساكن شد .
در مشهد ، زمان نيابت فتح اللّه پاكروان در يك امتحان كه براى سنجش دانش روحانيون گذاشته بودند شركت كرد و گواهىنامه مدرسى گرفت . در سال 1316 ش با ماهيانه سى تومان حقوق وارد خدمت در كتابخانه مركزى آستان قدس شد . در كتابخانه مسئوليت بايگانى اسناد خطى و نوشتن شناسه براى كتب خطى و سنگى را يافت . در سال 1354 ش در هنگام سرپرستى دكتر احمد على رجايى بازنشسته شد ، ولى به واسطه نياز كتابخانه و نيز علاقهمندى خودش دوباره به صورت قراردادى دعوت به همكارى گرديد .
ولايى داراى حافظه قوى بود ، با ديگران به خوشرويى رفتار مىكرد ، مطالعه فراوان داشت و در مسئوليتهاى واگذار شده دقت زيادى مىكرد . عاشق كار بود تا به حدى كه تا آخرين ماه عمرش هر روز او را با صندلى چرخدار به كتابخانه مىآوردند تا به كار خود ادامه دهد و از شهرت و جاروجنجال دورى مىگزيد .
ولايى شاگردان چندى داشت كه همگى زير نظرش به صورت عملى كار فهرستنگارى و نسخهشناسى را فرا گرفتند . گروهى از شاگردانش امروز در قيد حيات نيستند ولى عدهاى مشغول خدمت در كتابخانه مركزى آستان
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 287
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٢٨٧