نيز فقهاى قرن 13 و 14 هجرى است كه سالها در مشهد مقدس رضوى زيست .
وى سال 1276 ه ق در همدان متولد شد . علوم مقدماتى را نزد چندين نفر از فضلا فراگرفت و در حدود سال 1298 به عراق رفت و چندين سال در كربلا از محضر درس فاضل اردكانى و آية اللّه حاج زين العابدين مازندرانى استفاده برد و بعد از وفات آنها به نجف اشرف رفت و در خدمت حاج ميرزا حسين خليلى و ساير اساتيد حوزه به درجهء اجتهاد رسيد و سال 1316 ه ق به امر استاد ميرزا حسين خليلى به همدان مراجعت نمود و به وظايف شرعى خود مشغول گشت .
سال 1338 به زيارت عتبات مشرف شد . از عبّاد به شمار مىرفت و كراماتى چند به وى نسبت دادهاند .
مؤلّف نقباء البشر مىنويسد :
« چون مرا با وى علاقهء دوستى و برادرى بود وقتى از وى خواهش كردم كه چيزى از آن كرامات به من گويد ، چنين فرمود : كه سال 1299 من از كاظمين پياده به زيارت عسكريين روانه شدم و چون نيم فرسنگ از خان المشاهدة كه اكنون نيز موجود و ايستگاه قطار است گذشتم ، سخت از پيادگى و تشنگى به زحمت افتادم و از قافله عقب ماندم و راه را گم كردم و ترسى تمام در خود يافتم و براى نجات از آن حالت به ائمه عليهم السلام متوسل شدم . ناگهان دو نفر پيدا شدند و از آبى كه همراه داشتند به من دادند و اندكى با من آمدند كه به قريهاى رسيدم و پرسيدم اينجا كجاست ؟ گفتند : دجيل است ناگهان ملتفت شدم كه آنها با من نيستند و اثرى از آنها نيافتم و از قافله پرسيدم گفتند هنوز نيامده و من به انديشه و انتظار فرورفتم تا پس از پنج ساعت قافله رسيد » .
كرامات ديگرى هم دربارهء ايشان در نقباء البشر و مكارم الآثار آمده است . او سالها در مشهد رضوى مجاور بود و در ضمن به عتبات رفت و آمد مىكرد تا
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 523
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٥٢٣