تذكردهنده ، با اهميت و بزرگداشت تشكر مىكرد و در حضور ديگران ، از او تجليل و قدردانى مىنمود و به صراحت ، سخن قبلى خود را تخطئه مىكرد . در حسن خلق و خوشرويى و حسن سلوك با ديگران و احترام به كوچك و بزرگ ، ديدنى بود و با نگاه روياروى او هيچكس آزرده نمىشد .
هرگز با زبان و عمل خود كسى را نيازرد . حتى اگر تذكّرى مىداد با مقدّمه و دلنوازى و رعايت ادب و احترام همراه بود . در خانه او ، به روى همه باز بود و واردان را خود پذيرايى مىكرد .
هرگز غيبت نمىكرد ، بدگويى و عيبجويى از او شنيده نشد . در ارتباط با ديگران و حقوق مردم حساسيّت فوقالعاده و تأكيد فراوان داشت . بر تهجّد و توسّل و نماز اوّل وقت و جماعت و تشرّف به حرم مطهّر امام رضا عليه السّلام و ذكر و انجام سنن و آداب و اجتناب از محرّمات و شبهات مراقبت كامل داشت . در خدمت و احسان به ديگران و كارگشايى در حدّ توان مىكوشيد . از جمله وقتى بدهكارى شكوه قرض خود را پيش او برده بود ، او كتابى كمياب و مورد نياز خود را به كتابفروشى فروخته بود و مشكل مالى او را حل كرده بود و پس از چندى به دليل نياز همان كتاب را به چند برابر قيمت قبلى از آن كتابفروش خريده بود . با وضو منبر مىرفت و نسبت به گفتار خود تحفظ داشت .
مجتبى الهى
( 446 ) ودود - حسن ( 1303 - 1374 ه ق )
شيخ حسن ودود ملقب به « شمس المحدثين » از علما و اساتيد و محدثين و موثقين زمان خويش و نيز از وعاظ و سخنوران خراسان و اهل منبر بوده است .
به سال 1303 ه ق در محلهء عيدگاه مشهد متولد شد و پس از تحصيلات علوم دينى با آخوند ملا على تونى كه از زهاد آن عصر و متولى مدرسهء