ايران آمد و يك ماه و نيم در تبريز ماند و ازآنجا به نهاوند رفت و تا نيمه ماه ذىالحجه سال 1322 ه ق در آنجا ماند و در محرم سال 1323 ه ق / 1281 ه ش به تهران هجرت نمود و تا سال 1287 ه ش يعنى همهء سالهايى كه مصادف با انقلاب مشروطه بود ، در تهران ماند . در اين مدت در بحث فقه حاج شيخ محمّد حسن آشتيانى و در بحث عرفان و علوم عقلى مرحوم حيدر خان نهاوندى و ميرزاى جلوه و محمد رضا قمشهاى از اساتيد فن معقول حضور يافت .
مرحوم نهاوندى به سال 1328 ه ق / 1287 ه ش يعنى چهار سال پس از انقلاب مشروطه به مشهد آمد و مجاور امام عالمان عامل شد و مورد استقبال همهء مردم قرار گرفت و به تدريج مقبوليت عامه يافت و تا مدت 12 سال بين الطلوعين ماه رمضان و بين الطلوعين دههء اول ماه محرم در مسجد جامع گوهرشاد و شبستان نهاوندى مردم را ارشاد مىكرد و در همان مسجد به اقامه نماز مىپرداخت و بزرگان شهر و پرهيزكاران به او اقتدا مىكردند و مرجع شرعى شهر شهادت شد .
او بعد از اقامه نماز عشا به منبر مىرفت و به موعظه مىپرداخت .
موعظههاى او مالامال از نكات نغز و مؤثر و با لهجهاى صادقانه و همراه با اخلاص بود . حالات عبادى و خضوع و خشوع مخصوص به خود داشت ، وى در سال 1366 ه ق / 1326 يعنى سه سال پيش از درگذشت خود به عتبات مقدسه رفت و شادروان شيخ اسماعيل نجوميان ماده تاريخ بازگشت ايشان را در ديوان خود آورده است . به سال 1367 ه ق به قم مشرف شد و مورد تجليل مرحوم شيخ عبد الكريم حائرى ، مؤسس حوزه قم قرار گرفت .
آية اللّه شهاب الدّين مرعشى در روز جمعه 16 جمادى الاولى سال 1354 و ميرزا على محمّد وزيرى در سوم ماه ربيع الثانى 1363 و شيخ محمّد شريف رازى در سال 1364 از وى اجازه
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 491
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٤٩١