اول وقت و امانتدارى توصيه مىكرد و مىگفت : « اگر كسى به شما خوبى كرد فراموش نكنيد و اگر بدى كرد از ياد ببريد . » كمتر عصبانى مىشد ، از حالات عرفانى برخوردار بود و مناجات خواجه عبد اللّه انصارى را در شبهاى ماه رمضان زمزمه مىكرد و دانههاى اشك از سيماى روحانيش فرومىغلتيد .
شيخ عبد اللّه با كمتر كسى ارتباط داشت ، گاهى به منزل آية اللّه العظمى ميلانى و آية اللّه قمى مىرفت . موقع وضو ، آب از چاه بيرون مىكشيد و با آن وضو مىساخت و آب وضوى خود را پاى بوته گل يا نهالى مىريخت و معتقد بود نبايد قطرهء آبى بيهوده مصرف شود .
او از وجوهات استفاده نمىكرد و از راه كشاورزى امرارمعاش مىنمود . در بند هيچ تجمّلى نبود ، غذايى كه بوى آن براى همسايهها آزاردهنده باشد نمىپخت .
شيخ عبد اللّه خداشناسى و خداپرستى را جداى از مبارزه با طاغوتها و اهتمام به مسايل سياسى نمىدانست ، اين بود كه از سال 1337 هميشه از امام راحل قدس سره و مبارزات ايشان ياد مىكرد و در سال 1342 ه ش پيوسته مىگفت كه : « آقا قيام كرد ولى خيلىها او را تنها گذاشتند » . با علماى وابسته به نظام طاغوت در نهان مبارزه مىكرد . او سرانجام بعد از چند ماه بيمارى در هفتم آبانماه سال 1348 ه ش بعد از 78 سال عمر توأم با زهد و تقوا درگذشت و جنازهاش در باغ رضوان مجاور حرم رضوى به خاك سپرده شد .
اتركنامه ، / 239 ؛ مجلهء نگاه حوزه ، شمارهء 26 ، ارديبهشت 1376 ، ص 10 .
غلامرضا جلالى
( 337 ) مجتهد تبريزى - محمّد يوسف ( - 1310 ه ق )
ميرزا محمّد يوسف مجتهد تبريزى فرزند ميرزا محمّد باقر نوهء ميرزا محمّد تقى فاضل طباطبايى تبريزى از علماى طراز اول آذربايجان بود . پس از فراغت