( 180 ) رضوى - محمّد تقى ( - 1150 ه ق )
مير محمّد تقى رضوى مشهور به « ميرشاهى » و مشهدى از پارسايان قرن 12 هجرى است و در مشهد سكونت داشت . دليل ناميده شدن او به ميرشاهى در شرح حال محمّد تقى رضوى موسوم به ميرخدايى گذشت .
شيخ عبد النبى قزوينى كه به خدمت او رسيده است او را به اينگونه مىستايد : « وقتى وارد روضه مقدسه رضوى مىشد . گويى قالبى بىروح يا نقشى بر ديوار است و اعتنا به هيچ مقام و شوكت و صولتى نمىنمود . در امانتدارى و حقگويى در برابر قدرتمندان ، وحيد عصر بود . روزى رضا قلى ميرزا فرزند نادر شاه به دستور پدرش به تسخير ماوراءالنهر مأمور شد ، هنگام حركت به خدمت مير محمّد تقى آمد و استمداد نمود ، مير فرمود اگر براى خدا مىروى خدا همراهت هست و در غير اين صورت به هدف نمىرسى . او افراد زيادى را به ميهمانى مىخواند و غذاهاى لذيذ مىخورانيد ، ولى خود به اندك چيزى قناعت مىكرد ، با مير محمّد ابراهيم قزوينى معاشرت داشت . او با همهء زهد و حالت عرفانى ، در تمام دوران عمرش سخنى صوفيانه به زبان نياورد .
مير فتاح مراغهاى دربارهء او خوابى ديد و آن را در مثنوى رياض الفتوح به نظم درآورد . از آن ابيات جلالت قدر مير محمّد تقى معلوم مىشود . وى شب عيد قربان سال 1150 ه ق ، در مشهد درگذشت و به قولى در قبرستان قتلگاه و براساس نظر آقابزرگ تهرانى در محله قبر مير واقع در خيابان طبرسى دفن گرديد و امروزه مدرسه قبر مير در محل آن قبرستان بنا شده است و شيخ محمد على حزين محضر او را درك كرده و قطعه شعرى را در رثاى او سروده است .
مطلع الشمس / 694 ، تاريخ آستان قدس / 346 ، منتخب التواريخ / 692 ، اعيان الشيعة 9 / 193 ، تاريخ و سفرنامه حزين ، ملحقات / 382 - 383 .
شجره طيبه ( چاپ 1384 ) / 372 .
ابراهيم زنگنه