شوريدهء شيرازى ، محمد تقى [ فصيح الملك ]
محمد تقى شوريده ملقب به فصيح الملك فرزند عباس در سال 1274 قمرى در شيراز متولد شد .
در هفتسالگى به سبب ابتلا به بيمارى آبله از هر دو چشم نابينا شد و دو سال بعد پدرش عباس ، كه از پيشهوران شيراز بود ، درگذشت و سرپرستى و تربيت بچهء نابينا را دائى او به عهده گرفت . شوريده در سال 1311 قمرى همراه حسينقلى خان ما فى نظام السلطنه از شيراز به تهران آمد و در نزد على اصغر خان اتابك تقرّب يافت و به ناصر الدّين شاه و پسرش مظفر الدّين شاه معرفى شد و قصايدى در مدح آن دو پادشاه سرود و لقب مجد الشعراء و بعد فصيح الملك گرفت . ضمنا شاه دستور داد كه قريهء بوجان از توابع فارس به عنوان سيورغال به او واگذار شود .
شوريده در سال 1314 قمرى به شيراز بازگشت و از درآمد ده مذكور زندگانى مرفهى براى خود ترتيب داد و همچنان در شيراز مىزيست تا روز پنجشنبه ششم ربيع الثانى 1345 مطابق با 21 مهر ماه 1305 خورشيدى چشم از جهان فروبست . دو نمونه از غزليات وى ذيلا مىآيد :
الف - آيد ، نيايد ؟
آن پرىرو از درم روزى فراز آيد ، نيايد * من همىخواهم كه عمر رفته باز آيد ، نيايد
بر سر من سايهاى زان آفتاب افتد ، نيفتد * در كف من دامن آن سرو ناز آيد ، نيايد
طفل اشكم گفت بر رخ راز عشقم را به مردم * طفل هرگز در شمار اهل راز آيد ، نيايد
پيش از آن كايام درپيچد به هم طومار عمرم * نامهاى از كوى يار دلنواز آيد ، نيايد
تا نبيند آه من بر من دلش سوزد ، نسوزد * آهن آتش تا نبيند در گداز آيد ، نيايد