درويش ، غلامحسين خان
غلامحسين خان درويش فرزند حاجى بشير طالقانى ، در سال 1251 خورشيدى در تهران متولد شد .
تكيه كلام پدرش هنگام صدا زدن دوستان ، كلمهء درويش بود ، حتى اغلب غلامحسين را نيز درويش خطاب مىكرد . بعدها درويش نام خانوادگى غلامحسين شد و به غلامحسين درويش يا درويش خان مشهور شد . پدرش با موسيقى آشنايى داشت و سهتار مىنواخت ، ازاينرو غلامحسين را در كودكى به مدرسه موزيك دار الفنون فرستاد . كودك هنردوست به فراگيرى اصول موسيقى و نواختن طبل كوچك مشغول شد .
هنوز خيلى كوچك بود كه به عضويت دستهء مخصوص عزيز السلطان ، مليجك درآمد و در اين دسته كه براى سرگرمى مليجك درست شده بود ، طبل مىزد . به دربار شاهى رفت و آمد داشت و ساز نوازندگان را مىشنيد . سپس نزد آقا حسينقلى استاد مشهور تار ، نواختن تار را آموخت و در اين فن استاد مسلم شد . بعد از سالها تمرين در نواختن تار مهارت يافت و بهترين شاگرد استاد خود شد . آوازهء شهرت درويش خان به زودى او را به دربار شعاع السلطنه كشاند ، تا ظاهرا فقط به خاطر خرسندى شاهزاده بنوازد . شعاع السلطنه وقتى به حكومت فارس رسيد ، درويش خان را نيز با خود برد . درويش در فارس ، اوقات فراغت را در محافل ديگر ، غير از محفل شاهزاده به نواختن تار پرداخت ؛ زيرا حقوقى كه شعاع السلطنه به او مىداد ، كفاف مخارجش را كه همسرى گرفته بود و حالا دخترى هم داشت ، نمىداد . اين خبر كه به گوش شعاع السلطنه رسيد ، سخت برآشفت و دستورى داد كه نزديك بود يكى از فاجعهانگيزترين وقايع هنرى روى دهد . دستور داده بود تا انگشتان