اميرخيزى پس از مدتها اقامت در استانبول بسال 1298 خورشيدى به تبريز بازگشت و با سمت معلم ادبيات فارسى وارد خدمت فرهنگ شد و از تيرماه 1299 به سمت رياست مدرسهء « محمديه » منصوب گرديد و تا سال 1314 خورشيدى يعنى مدت پانزده سال تمام در اين مقام انجاموظيفه نمود . او پس از بازگشت به تبريز ، فعاليتهاى سياسى خود را نيز از سر گرفت ، اول با « عاميون » كار مىكرد و بعد به « دموكراتها » پيوست و از نزديكان شيخ محمد خيابانى گرديد .
در سال 1314 اميرخيزى به تهران انتقال يافت و رياست دبيرستان « دار الفنون » را به عهده گرفت . در سال 1321 به رياست فرهنگ آذربايجان منصوب شد و مدتى بعد مجددا به تهران انتقال يافت كه اين امر موجب اعتراض مردم آذربايجان گرديد .
در تهران او تا سال 1325 خورشيدى با سمت بازرس عالى وزارتى انجاموظيفه كرد ، يك سال هم باز رئيس دبيرستان « دار الفنون » شد ؛ سال ديگر به بازرسى رفت و از تيرماه 1328 بازنشسته گرديد .
مرحوم اميرخيزى از شعرا و نويسندگان و محققين و مورخين بنام كشور بود و عضويت « فرهنگستان » ايران را داشته ، از آثار وى علاوه بر مقالات و اشعار متعددى كه در جرايد ادبى مختلف كشور به چاپ رسيده ، تصحيح و تحشيه و نشر « بوستان سعدى » و « ديوان عنصرى » ، تاليف سه جلد قطعات منتخبهء زبان فارسى و تأليف كتاب « قيام آذربايجان و ستار خان » و « تاريخ فرهنگ و ادب آذربايجان » را مىتوان نام برد .
اسماعيل اميرخيزى در چهارشنبه 27 بهمن 1344 در تهران زندگى را بدرود گفت .
م : 1 - مجتهدى ، مهدى . رجال آذربايجان در عصر مشروطيت .
2 - مجله يغما سال نوزدهم . صاحب امتياز : حبيب يغمايى .
3 - بامداد ، مهدى . شرح حال رجال ايران ، ج / 5 .
زندگينامه رجال و مشاهير ايران ( فارسي ) — صفحة 279
مساهمون: حسن مرسلوند
ص٢٧٩