وى بيش از پنج سال ناظم و معلم مدرسهء متوسطه « ادب » و قريب 15 ماه رئيس معارف و اوقاف اصفهان شد . و پس از آن طى كشمكشهايى كه در اصفهان با برخى از روحانيون داشت ، در اوايل سلطنت « رضا خان » بتهران احضار شد ، و سپس نزديك سه سال رياست معارف و اوقاف خوزستان را داشت .
حسين اميد در نيمهء دوم 1307 خورشيدى به وزارت دادگسترى انتقال يافته و با سمت بازرس مخصوص وزارتى ، بازپرس تهران ، بازپرس ديوان كيفر كاركنان دولت ، معاونت دادسراى ديوان كيفر ، رياست شعبه 9 دادگاه استان مركز به كار پرداخت . آخرين سمتش تا 22 فروردينماه 1328 كه بتقاضاى خود بازنشسته شد داديارى ديوان عالى كشور بوده است .
او پس از بازنشستگى ، بيش از دو سال و نيم ، امور قضايى اداره املاك و مستغلات موقوفه پهلوى را اداره مىنموده و از اواخر سال 1332 مدتى نيز در بنگاه خالصجات ، به سمت مشاور قضايى و وكالت دعاوى ، به خدمت پرداخت .
حسين اميد سرانجام در سن شصت و چندسالگى در تهران درگذشت و در گورستان امامزاده قاسم شميران به خاك سپرده شد .
زندگينامه رجال و مشاهير ايران ( فارسي ) — صفحة 266
مساهمون: حسن مرسلوند
ص٢٦٦