1124 . تفاسير بىآزار شيرازى [ چ 1415 ق ]
ترجمهء تصويرى و تفسيرى آهنگين ، شامل ترجمه و تفسير كوتاهى از سورههاى فاتحة الكتاب و توحيد ، همراه با تصاوير و اشعارى است ، كه براى آشنايى نسل جوان ، با قرآن سودمند و كارآمد است ، جلد اول اين كتاب ، در سال 1413 ش ، در تهران ، توسّط دفتر نشر فرهنگ اسلامى ، در قطع وزيرى ، به طبع رسيده است . « 1 » البتّه تفاسير تصويرى ايشان محدود و منحصر به دو سورهء فوق نيست ، بلكه پيرامون تعدادى از سورههاى مباركات انجام دادهاند .
وى همچنين ، در تأليف تفسير كاشف ، با محقّق توانا جناب سيّد محمد باقر حجتى بارفروشى ، همكارى و شركت دارد ، كه شرح آن گذشت .
1125 تا 1126 . تفسير آية اللّه صدر [ م 1415 ق ]
مؤلّف آن ، عالم بزرگوار دانشمند محقّق ، آية اللّه سيد رضا صدر ، يكى از اعلام فقهى و تفسيرى قرن چهاردهم و اوايل قرن پانزدهم هجرى مىباشد .
فقيه معظم و دانشمند محترم ، حضرت آية اللّه آقاى حاج سيّد رضا صدر ، از علماى مشهور قم ، از خاندانى برخاست ، كه قرنهاى متمادى مرجعيّت علمى شيعه را برعهده داشتند . فقيد سعيد نوه دخترى آيتاللهالعظمى حاج آقا حسين قمى و فرزند مرحوم آيتاللهالعظمى سيّد صدر الدّين صدر ، فرزند آيتاللهالعظمى سيّد اسماعيل صدر ، فرزند آيتاللهالعظمى سيّد صدر الدّين عاملى اصفهانى داماد آيتاللهالعظمى ، شيخ جعفر كاشف الغطاء و برادر امام موسى صدر بود كه حضرات آيات عظام : سيد حسن صدر ، سيّد عبد الحسين شرف الدّين و شهيد سيّد محمد باقر صدر نيز ، از اين شجرهء طيّبه مىباشند .
او در 29 رمضان سال 1339 ق ، ( 1300 شمسى ) ، در مهد علم و تقوا و فضيلت ، مشهد مقدّس ، ديده به جهان گشود . دوران كودكى و نوجوانى را در كنار تربيت پدر بزرگوارش پشتسر نهاد ، مقدّمات و ادبيّات را در مشهد مقدّس ( به همراه استاد شهيد مطهّرى ) ، فراگرفت . در سال 1354 ق ، در معيّت والد معظّمش به حوزهء علميّهء قم آمد و سطوح را نزد اساتيدى چون حضرات آيات : مرعشى نجفى و محقّق داماد آموخت . سپس خارج فقه و اصول را در محضر پرفيض حضرات آيات عظام : صدر و حجّت كوهكمرى و بروجردى و فلسفه و عرفان را نزد امام خمينى رضوان اللّه عليه ، فراگرفت . ايشان پس از وفات آيتاللهالعظمى بروجردى ، به تدريس فقه و اصول و فلسفه و عرفان پرداخت و دهها تن از فضلاى حوزه ، از جمله ، شهيد سعيد ، آية اللّه حاج آقا مصطفى خمينى ، از درس وى بهرهمند شدند .
وى در سال 1346 ش ، براى تبليغ و ارشاد به تهران رفت و مسجد امام حسين ( ع ) را كانون تبليغات دينى خويش قرار داد و در آنجا به تدريس ، تبليغ و ارشاد ، امامت جماعت ، ادارهء كلاسهاى معارف دينى ، تأليف و پرورش شاگردان پرداخت .
كلاس درس اخلاق ، تفسير و فلسفهء او نيز ، محفل گرم دانشپژوهان بود . وى همچنين به تدريس فقه و اصول اشتغال داشت .
در سال 1356 ش ، به حوزهء علميّهء قم بازگشت و به خدمات دينى و ترويج مذهب پرداخت . او بر علوم معقول و منقول مانند : تفسير ، حديث ، فقه ، اصول ، كلام ، تاريخ ، ادبيات عرب و عجم ، حكمت و فلسفه ، اخلاق و عرفان ، مسلّط بود ، و با زبانهاى فرانسه و انگليسى نيز آشنايى داشت . قدرت ضبط و حافظهاش شگرف و از ويژگيهايش زهد ، تعبّد ،
هامش
( 1 ) آئينه پژوهش ، شماره 23 ، ص 96 .