لطايف اشرفى تأليف شيخ نظام الدّين غريب يمنى در حدود اواخر هشتم
مشتملست بر تعليمات و ارشادات و بيان حالات سيد اشرف الدّين جهانگير سمنانى كه يكى از اصحاب نزديك او بنام شيخ نظام الدّين غريب يمنى جمعآورى كرده و يك باب آن متضمن احوال شعراى بزرگ فارسىزبانست مانند ، رودكى و سنائى و عطار و سعدى و عراقى و امير حسينى و اوحدى اصفهانى و خاقانى و نظامى گنجوى و كمال خجندى و شيخ مغربى و امير خسرو دهلوى و حسن سجزى و بالاخره خواجه حافظ شيرازى ، و ازين حيث مىتوان آن كتاب را تا حدى تذكرة الشعرائى دانست كه در قرن هشتم تأليف شده و طالبان تاريخ ادب فارسى را سندى جديد بدست مىدهد .
لطف اين كتاب در اينست كه قديمترين مأخذى مىباشد كه در احوال خواجه حافظ در زمان او نگاشته شده و بدست ما رسيده ، يعنى مؤلف خود معاصر خواجه بوده و مرشد مؤلف سيد اشرف را با خواجه در شيراز اتفاق ملاقات و صحبت افتاده است .
در باب علت تأليف كتاب نگاشته :
« . . . اما بعد مىگويد احقر الانام الراجى من الحبيب الغنى نظام حاجى غريب اليمنى ثبته اللّه على منهج الصدق و السداد كه در عنفوان جوانى . . . داعيهء طلب و خواهش ادب دريافت صحبت اولياء اللّه و اتباع مجالست اصحاب خانقاه . . . در ضمير اين فقير . . . متمكن گرديد . . . بر قضيهء من طلب شيئا وجد وجد و بلمعان نور يهدى اللّه لنوره من يشاء بتاريخ هفتصد و پنجاه در بقعهء شريفهء يمن چهرهء اخلاص بر آستان