احمد مؤدّب
احمد بن جعفر بن مميّهء مؤدّب ، از محدّثين اصفهان در قرن سوم هجرى است . از ابراهيم بن نائله روايت مىكند ، و سريجانى از او نقل حديث مىكند . « 1 »
احمد صوفى
احمد بن جعفر بن هانى صوفى ، از محدّثين اصفهان در قرن چهارم هجرى از محمّد بن يوسف روايت مىكند ، و عبد اللّه بن احمد ( پدر حافظ ابو نعيم اصفهانى ) از او نقل حديث مىكند . « 2 »
احمد جنّت اصفهانى
احمد غفراللّهى متخلّص به « جنّت » فرزند حاج محمّد جعفر روغنى شاعر و عارف اديب در حدود سال 1270 خورشيدى در اصفهان متولّد شد ، و در اين شهر علم و ادب آموخت . در شعر ، از شاگردان سينا كرونى ، ثمر اصفهانى و غمگين اصفهانى بود ، و در انجمنهاى ادبى شيدا ، دبيرستان تبريزى ، خاكيا ، كمال الدّين اسماعيل و پروانه شركت داشت . در جوانى مريد ميرزا عبّاس پاقلعهاى و ميرزا زين العابدين پاقلعهاى از عرفاى نعمتاللّهى اصفهان شد . سپس به مسافرت پرداخت ، و بالاخره به استخدام وزارت فرهنگ درآمد ، و آموزگار شد . وى صاحب قدرت طبع و لطف بيان در شعر بود . اين شاعر توانا در 27 جمادى الثّانى 1378 ق در اصفهان وفات يافت ، و در تخت فولاد جنب مزار ملّا اسماعيل خواجويى مدفون شد .
ديوان اشعار او به همّت برادرزادهاش عبد الحسين روغنى ( ضيمران ) در سال 1372 ش به طبع رسيده است . مادّه تاريخ وفاتش را شاعر توانا استاد فضل اللّه اعتمادى ( برنا ) سروده است :
گفت « برنا » به شمسىاش تاريخ : * « جنّت ما شدى سوى جنّت »
1337 ش
هامش
( 1 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 168 .
( 2 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 142 .