مدفون شد . « 1 »
مير ابو القاسم فندرسكى
مير سيّد ابو القاسم بن ميرزا بيك بن مير صدر الدّين حسينى موسوى فندرسكى استرآبادى معروف به « ميرفندرسكى » حكيم فيلسوف ، عارف مرتاض و شاعر اديب . از اكابر حكماء و عرفاء است ، و همگان به عظمت ، بزرگى ، جامعيّت ، زهد و تقواى او اذعان دارند . در سال 970 ق در قريهء « فندرسك » از توابع استرآباد [ گرگان فعلى ] متولّد شده ، و نزد علماى بزرگ روزگار خود همچون كمال الدّين چلبى بيك تبريزى ، خواجه افضل الدّين محمّد تركهء اصفهانى ، مير محمّد باقر استرآبادى ( ميرداماد ) و مير برهان الدّين اشراق استرآبادى تحصيل نموده است . وى به هند سفر كرده ، و خدمت عرفاء و بزرگان آن ديار رسيده ، و تجربهها اندوخته ، و در ضمن ، جهت ترويج دين اقدام نموده است . وى پس از چندين سفر در اصفهان اقامت گزيده ، و به تدريس و تحقيق پرداخته است . شاه صفى او را احترام بسيار مىنمود ؛ امّا مير به او اعتنايى نداشت . از محضر درس او دهها شاگرد دانشمند برخاستهاند . سرانجام در سال 1050 ق وفات يافت ، و در تكيهاى مخصوص كه به نام او تكيهء مير ناميده مىشود ، در تخت فولاد مدفون گرديد . مادّه تاريخ وفات او اين است :
تاريخ وفاتش ز خرد جستم گفت : * « صد حيف ز آفتاب اوج دانش »
مشار اليه طبع شعر داشته ، و گاهى اشعارى مىسروده ، معروفترين سروده او قصيدهء حكمى و عرفانى او است با اين مطلع :
چرخ با اين اختران نغز و خوش و زيباستى * صورتى در زير دارد آنچه در بالاستى
كه آن را به پيروى از ناصر خسرو قباديانى سروده است . قصيدهء يايييّهء ميرفندرسكى مورد توجّه عرفاء و شعرا بوده ، و بر آن شرح نوشتهاند ؛ از جمله شرح محمّد صالح بن سعيد خلخالى ، شرح حكيم عبّاس شريف دارابى موسوم به تحفة المراد ، و شرح محسن بن
هامش
( 1 ) . تاريخ اصفهان ، جابرى ، ص 292 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 2 ، ص 923 ؛ سيرى در تاريخ تخت فولاد ، صص 200 و اطّلاعات شخصى نويسنده .