در مدرسهء بزرگ آخوند خراسانى نزد همشهرى خود شيخ ابو الفضل معزّى رفت ، و آن دو ، خدمت شيخ آقا بزرگ تهرانى رسيدند ، و از ايشان اجازهء روايت دريافت كردند .
تدريس
وى چندين سال در تهران به تحقيق و مطالعه پرداخت . در سال 1331 به استخدام آموزش و پرورش درآمد ، و مدّتى در دبيرستان پهلوى سابق به تدريس پرداخت . سپس به اصفهان منتقل شد ، و در دبيرستانهاى ادب ، گلبهار و سعدى به تدريس تاريخ ، جغرافيا منطق و تعليمات دينى پرداخت .
او براى تدريس در دبيرستانها در زمان حكومت پهلوى ، و دريافت حقوق از دولت از آيتاللهالعظمى بروجردى - قدّس سرّه - كسب اجازه كرد .
استاد مهدوى مقيّد بود هميشه با وضو به كلاس درس برود ؛ چون علم و كلاس و تدريس را مقدّس مىدانست ؛ همچنين در تدريس خود ، همواره دانشآموزان را نصيحت و ارشاد مىكرد ، و معارف دينى را به آنان مىآموخت . او الگويى شايسته در گفتار و رفتار براى دانشآموزان و همكاران بود .
در عرصهء پژوهش
مرحوم مهدوى از همان كودكى به مطالعه و تحقيق ، اشتياق فراوان داشت . هنگامى كه ده سال بيشتر نداشت ، در كتابخانهء پدر به مطالعه مىپرداخت ، و گاه به مناسبت ، در كلاس درس ، آنها را براى معلّمان خود در مدرسهء گلبهار بيان مىكرد ، و باعث شگفتى و خوشحالى آنان مىشد . آنان نيز كه معلّمانى فاضل و اهل مطالعه بودند ، اين دانشآموز علاقهمند و با استعداد را تشويق مىكردند .
اوّلين فعّاليت تحقيقى ايشان ، تكميل كتاب تذكرة القبور بود . او پس از آنكه يادداشتهاى فراوان براى كتاب آماده كرد ، كتاب را به رجال اصفهان يا تذكرة القبور موسوم ساخت ، و آن را در سال 1328 به چاپ رساند . پس از آن ، دربارهء شعراى اصفهان به گردآورى مطلب و شرح حال پرداخت ، و در سال 1335 كتاب تذكرهء شعراى معاصر