وفاتش در سال 263 يا 265 ق واقع شده است . « 1 »
ابن عطّار
ابن العطّار الشّروطى الاصفهانى ، ياقوت حموى در شرح حال ابو احمد حسن بن عبد اللّه عسكرى لغوى ، صاحب عنوان را از متأخّرين اصحاب ابو احمد كه از او روايت كردهاند ، مىشمارد . « 2 »
ابن عطاش
ابو بكر احمد بن عبد اللّه بن ايّوب بن عطاش اصفهانى از محدّثان قرن چهارم هجرى در اصفهان است . از ابى عاصم بزيل و ابى عمر ضرير روايت مىنمايد ، و عبد اللّه بن اسماعيل بن عبد اللّه وكيل از وى نقل حديث مىكند . « 3 »
ابن عطاش - احمد
احمد بن عبد الملك عطاش ، از ادباء و بزرگان قرن پنجم هجرى است . در اصفهان ساكن بوده ، و به تشيّع شهرت داشته ، و مردم سنّى اصفهان ، قصد جان او را كردند . وى به رى رفته ، و به حسن صبّاح پيوست ، و در آيين باطنى ، استوار گرديد . سپس به اصفهان بازگشت ، و مخفيانه به تبليغ مرام اسماعيلى مشغول شد ، و پس از مدّتى قلعهء شاهدژ را تصرّف كرده ، آن را مقرّ فعاليتهاى خويش نمود . تبليغات ابن عطاش ، سلاطين سلجوقى را به وحشت انداخت ، سبب شد تا احمد عطاش را اسير نمودند ، و در سال 504 در اصفهان با خوارى بسيار او را كشتند . علاوه بر اطّلاعات مذهبى و فنون ادب ، در خوشنويسى و حسن خط نيز شهرت داشت ، و كتابهايى را كتابت نموده بود . « 4 »
هامش
( 1 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 2 ، ص 336 ؛ ميزان الاعتدال ، ج 2 ، ص 121 .
( 2 ) . معجم الادباء ، ج 8 ، ص 237 .
( 3 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 94 .
( 4 ) . راحة الصّدور ، ص 156 ؛ مجمل فصيحى ، ج 2 ، ص 217 ؛ دانشنامهء ايران و اسلام ، ج 5 ، ص 726 ؛ الكامل ، ج 8 ، ص 242 .