مشار اليه از اطبّاء مورد احترام قاطبهء اهالى اصفهان و به حذاقت و استادى معروف بود .
در اواخر عمر ، همّت به طبع و نشر آثار پدر نمود ، و گلزار را به چاپ رسانيد . خود نيز كتب چندى به نظم و نثر تأليف كرده است ؛ از آن جمله :
1 . منظومهء حفظالصّحه 2 . هفت دام مالك 3 . ديوان اشعار ، و سرانجام او در شب پنجشنبه 9 رجب سال 1377 وفات يافت ، و در جنب پدر در قريهء دستگرد مدفون گرديد « 1 » .
حاج سيّد على نوربخش متخلّص به « آزاد » مادّه تاريخ او را چنين گفته است :
يكى شد از جنان بيرون و گفتا بهر تاريخش : * « چنان آمد محل دكتر ابراهيم انوارى » « 2 »
ابراهيم
ابراهيم بن عبد اللّه ( و يا ابراهيم بن محمّد ) از محدّثين اصفهان در قرن سوم هجرى است ، از وليد بن مسلم روايت مىكند ، شيخ ابو مسعود رازى از او حديث نوشته ، و محمّد بن ابراهيم بن شبيب از وى روايت كرده است « 3 » .
ابراهيم شاهين
قاضى ابو اسحاق ابراهيم شاهين بن عبد اللّه ، از محدّثين اصفهان است . وى به اصفهان آمده است .
احمد بن محمّد بن ابراهيم از او روايت مىكند ، و خود از يحيى بن معين نقل حديث مىنمايد . « 4 »
ابراهيم اصفهانى
ابراهيم بن عبد اللّه اصفهانى ، از محدّثين اصفهان است . از ابو العبّاس احمد بن محمّد بن ازهر سجزى روايت مىكند ، و اسماعيل بن محمّد بن عصام از او نقل حديث مىكند . « 5 »
هامش
( 1 ) . دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 2 ، ص 785 .
( 2 ) . مزارات اصفهان ، ص 214 .
( 3 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 180 .
( 4 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 195 .
( 5 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 138 .