كسالت برمىخيزند ودر برابر مردم ريا مىكنند و ( نشانه ديگرشان
اين است كه ) خدا را جز اندك ياد نمىكنند " .
6 - * ( وإذ يقول المنافقون والذين في قلوبهم مرض ما وعدنا
الله ورسوله إلا غرورا ) * ( 1 ) .
يعنى : " آن هنگام كه منافقين وكساني كه در دلهاشان مرض
بود گفتند : خدا ورسولش به ما وعده اى جز فريب ندادند " .
وآيات ديگرى كه مجال بازگويى آنها نيست ( 2 ) .
أهل سنت در پاسخ به اين اشكال مىگويند :
- أولا در صحابي بودن اشخاص ايمان أو را نيز شرط
مىدانيم يعنى " صحابي كسى است كه به حال ايمان پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) را
ديده باشد " .
- وثانيا منافقان حسابشان جداست واز صحابه نيستند .
اما وقتي دقيقتر مو شكافى كنيم در مىيابيم كه :
أولا - همه آنان كه با پيامبر همراه وهمنشين بودند شهادتين را
گفته بودند .
پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) هم آن ايمان ظاهري را پذيرفته بود ومىفرمود :
هامش
( 1 ) سوره احزاب ، آية 12 .
( 2 ) نگاه كنيد به : سوره توبه آيات 75 و 76 ، سوره نساء ، آيات 60 و 61 و 62 ، سوره
منافقون ، آية 4 ، سوره احزاب ، آيات 18 و 19 ، سوره محمد ، آيات 16 و 30 ، وسوره
فتح آية 11 .