در باب تاريخ حيات وى رجوع شود به الدرر الكامنة و بغية الوعاة و روضات الجنات و مفتاح السعادة .
وى در قريهء تفتازان نزديك نسا ، در خراسان بسال 722 ق متولد گرديد گويند نخستين تأليف وى شرح بر تصريف زنجانيست كه آن را در شانزدهسالگى تأليف نموده و بعد كتاب مطول است كه بسال 748 ق در هرات تأليف نموده سپس در خوارزم كه در آن زمان مركز علم و ادب بوده ساكن گرديد و در آنجا كتاب مختصر تلخيص را برشتهء تأليف درآورد .
زمانى كه امير تيمور خوارزم را فتح نمود بملك محمد سرخسى فرزند كهتر ملك معز - الدّين كرت اجازه داد كه تفتازانى را با خود ببرد و در آنجا منصب تدريس بوى تفويض نمايد . لكن چون بعد از آن امير تيمور بشهرت و منزلت علمى تفتازانى آگاه شد او را از سرخس بسمرقند احضار كرد و چند سالى در آن شهر مىزيست و بعزت و حرمت روزگارى بسر آورد . صيت فضل او در حياتش تا بلاد مغرب رفت و به گوش ابن خلدون نيز رسيده بوده كه در مقدمه از او نام مىبرد .
در سال 791 ه بهرات درگذشت و در در همانجا مدفون گشت . بعضى از مورخين ديگر سال وفات او را 797 ه ذكر نمودهاند و در مجمل فصيحى خوافى سال 787 ه ذكر شده است ( از سعدى تا جامى ص 373 )
1 - تهذيب المنطق ( عربى ) :
طهران ، 1279 ق ، سنگى ، جيبى ، 179 ص ، با ألفية ابن مالك .
طهران ، 1325 ق ، سنگى ، جيبى ، 150 ص ، با ألفية و قصيدهء فرزدق .
طهران ، 1367 ق ، سنگى ، جيبى خط