از بزرگان فقهاى اماميه در نيمهء دوم قرن سوم و در همهء كتب رجال شيعه ترجمهء حال او هست و معاصر امام حسن عسگرى ( ع ) بوده است . براى كسب دانش و استماع حديث سفرهائى كرده و گروهى از دانشمندان بزرگ خود را ديده است . از آن جمله : حسن ابن عرفة و محمد بن عبد الملك دقيقى و ابو حاتم رازى و عباس برقعى .
صدوق در اكمال الدّين و اتمام النعمة فى اثبات الغيبة به پنج واسطه از او روايت كرده است كه بجمع كردن كتاب بسيار حريص بوده و در ضمن در مذاهب اماميه و رد مخالفين آن تعصب داشته و با آنان مناظره مىكرده و براى تحقيق در برخى از مسائل دينى با احمد ابن اسحاق كه از اصحاب امام حسن عسگرى ( ع ) در قم بوده سفرى بسرمنرأى كرده و در اين سفر بديدار آن امام و امام عصر ( ع ) كه در آن زمان كودك بوده رسيده است و در بازگشت از اين سفر در ( حلوان ) خبر مرگ امام حسن عسگرى ( ع ) به او رسيده است .
احمد بن اسحاق كه در اين سفر با وى بوده ابو على احمد بن اسحاق بن عبد اللّه بن سعد مالك احوص اشعرى قمى از پيشوايان معروف شيعه و از اصحاب امام حسن عسكرى ( ع ) مىباشد و چون امام حسن عسگرى در سنهء 260 ق درگذشته است پيداست كه اين سفر ابو القاسم سعد بن عبد اللّه به سرمنرأى براى زيارت او در سنهء 260 روى داده است .
برخى از علماء رجال در اينكه وى بديدار امام يازدهم رسيده دربارهء اينكه او در روايت حديث ثقه بوده است يا ضعيف شك كردهاند . اما گفتهء اشخاصى كه سخنشان بيشتر اعتبار دارد بر اينست كه وى بديدار
مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى از آغاز چاپ تاكنون ( فارسي ) — صفحة 301
مساهمون: خانبابا مشار
ص٣٠١