مىكند . در زمان شاهطهماسب صفوى مدتى در قزوين و چندى در مشهد رضوى و چندى در هرات شيخ الاسلام بوده . بگفتهء صاحب رياض العلماء چون در آن زمان اكثر اهل هرات عارى از معرفت و ولايت ائمهء اثنى عشر بودند شاهطهماسب او را در آنجا براى ارشاد مردم مقيم ساخت و سه قريه از قراى آن بلده را بوى بخشيد و حاكم خراسان حسب الامر پسر پادشاه را كه سلطان محمد خدابنده ميرزا نام داشت در هر روز جمعه در مسجد جامع هرات بر استماع وعظ و ترغيب اهالى حاضر مىنمود و قريب هشت سال صاحب ترجمه در آنجا مقيم بود . پس از آن از هرات بقزوين رهسپار شد و از سلطان اجازهء مسافرت مكه را بمعيت فرزندش شيخ بهائى خواستار گرديد . ولى با مسافرت شيخ بهائى براى وقفهء در امر تدريس موافقت حاصل نشد . وى در مراجعت از مكه در بحرين اقامت نمود و تا آخر عمر در آنجا بود . در هشتم ربيع الاول 984 ق در بحرين وفات يافت و در آنجا مدفون گرديد ( فوائد - الرضويه ، ص 138 ، ريحانة الادب ، ج 3 ص 79 )
1 - دراية الحديث ( عربى ) :
2 - وجيزة ، خلاصة علم الدراية ( عربى ) :
طهران ، 1306 ق ، سنگى ، جيبى ، 200 ص .
طهران ، 1309 ق ، سنگى ، جيبى ، 209 ص .
طهران ، 1310 ق ، سنگى ، جيبى ، 200 ص .
شيخ حسين بن عبد العلى تبريزى معروف به توتونچى :
( 1290 - 1360 ق ) در تبريز متولد شده ، پس از تحصيلات مقدماتى بسال 1313 بنجف رفته و تقريبا يازده سال در آنجا مشغول تحصيل بود و عمدهء