Skip to main content

جامع عباسى ( فارسي ) — Page 263

Contributors:

P.263
آيا زيادة از چهار متعه جمع كردن جايز است يا مثل نكاح دايمى زيادة از چهار حرام است أولى آنست كه زيادة از چهار متعه جمع نكنند مطلب دوم در بيان نكاح كنيز وآن بر سه قسم است قسم أول عقد وآن مخصوص كنيز غير است وخلاف است ميانه مجتهدين كه عقد كردن كنيز جايز است يا نه بعضي از مجتهدين گفته اند جايز است به دو شرط أول ترسيدن از وقوع در زنا دوم مفلسى كه قدرت نداشته باشد بر خواستن زن آزاد وفرزند اين كنيز اگر شوهرش آزاد باشد آزاد است واگر آقاى كنيز شرط كرده باشد كه فرزندى كه به هم رسد بنده باشد آيا به اين شرط فرزند بنده مىشود يا نه ميانه مجتهدين خلاف است قول مشهور آنست كه بنده مىشود ( 1 ) وشروط آن شش است أول ايجاب دوم قبول به طريقي كه مذكور شد سيم اذن صاحب چه عقد غلام وكنيز بي اذن آقا صحيح نيست وموقوف بر اجازه اوست وبعضي از مجتهدين برآنند كه باطل است ودر اين صورت فرزندى كه به هم رسد بنده است اگر چه آزادى را شوهر كرده باشد هر گاه با علم دخول كند چهارم اذن زن آزاد چه اگر كسى بي اذن أو كنيزى را عقد كند واگر چه آن زن آزاد ديوانه يا پير يا كوچك باشد جايز نيست پنجم آنكه زيادة از دو كنيز نباشد اگر شوهر آزاد باشد بقول بعضي از مجتهدين وبعضي زيادة از يك كنيز را نيز جايز نمىدانند ششم آنكه زيادة از چهار كنيز نباشد اگر شوهر بنده باشد قسم دوم مالك شدن كنيز چه به تملك دخول كردن أو جايز است وعقد وملك با هم جمع نمىشوند چه هر گاه كنيز غيرى را عقد كند آنگاه بخرد نكاح فاسد مىشود وبه ملكيت دخول مىكند واين قسم منحصر در عددي نيست چه مىتواند شخصي به ملك هزار كنيز خود را دخول كردن به خلاف عقد وهر گاه آقا كنيز خود را به ديگرى تزويج كند جايز نيست أو را دخول كردن به آن كنيز مگر بعد از طلاق شوهر وانقضاى عده أو وفسخ عقد أو نمىتواند كرد هر گاه شوهر غلام أو نباشد اما اگر غلام أو باشد تفريق ميانه ايشان مىتواند كرد وسنت است بر آقا كه هر گاه كنيز خود را به غلام خود نكاح كند چيزى از مال خود به آن كنيز بدهد كه به صورت مهر باشد وبعضي از مجتهدين اين چيز دادن را واجب مىدانند ( 1 ) واگر يكى از غلام يا كنيز را به ديگرى بفروشد مشترى مخير است در فسخ عقد وامضاء آن واگر فورا فسخ نكند ديگر أو را در فسخ اختياري نيست وعقد بجاى خود باقي است
Footnote
( 1 ) گذشت كه نفوذ اين شرط خالى از اشكال نيست پس ترك كنند آن را صدر دام ظله العالي . ( 2 ) اين قول أحوط است صدر دام ظله العالي