ياقوتى كه از آفتاب طبعش چراغ افروخته ، شمع گوهر شبچراغ از او روشن و نهالى كه به آبيارى سراب خاطرش سركشيده روضهء رضوان ازو گلشن ، طبعش در ترتيب نظم و نثر مجمع بحرين رموز غيبى و قلمش در نگارش معانى قرين خانهء لاريبى است .
با اينكه در تحصيل علوم از احدى استفاده ننموده و هيچگاه فرصت آن نداشته باز به قوّت ادراك از جميع علوم بهرهء وافى برده در ترتيب نظم قوهء بديههاش به حدّى است كه تا كسى نام بيت برد معمار خاطرش به دستيارى خامه به عمارت آن پرداخته . . . .
محمود افضل سرخوش در كلمات الشعراء مىگويد : « با صائب همسر بود و همعصر . هر بيتش ورد زبان سخنوران است و ديوانش محراب نماز معنىگستران ، فكرهايش همه تلاشى و الفاظش مزيّن به خوش قماشى » .
لطفعلىبيك در آتشكده آذر چنين اظهار نظر مىكند : « به مراتب علمى مربوط و نود هزار بيت ديوان ايشان به نظر رسيده و به علّت مناصب ديوانى تحسين بسيار در هر شعرى از شعراى زمان شنيده به رغم فقير اگر خوف منصب نبود از هيچكس تحسين نمىشنود . »
رضا قلى خان هدايت در مجمع الفصحا ج 2 ص 50 مىگويد : « نود هزار بيت ديوانش در شيراز ديده شد كه مشتمل بر نظم و نثر تركى و فارسى و رسالات در هر فن بود اما ملاحتى نداشت » .
ملك الشعرا در سبكشناسى از او بهعنوان شاعر و منشى دربار صفوى اسم مىبرد . « 1 »
ادوار براون مىگويد كه « اين شاعر را نمىتوان جزو شعراى درجهء اول محسوب داشت ولى فوق العاده در راه سخنسرايى جدّيت نمود . »
وى از خوشنويسان مشهور زمان خويش بود . « 2 »
آثار وى به ترتيب عبارتند از :
1 . ديوان وحيد قزوينى :
دو نسخه از اين ديوان در فهرست كتابخانهء سپهسالار با شمارههاى 1290 و 1291
هامش
( 1 ) . سبكشناسى ، محمّدتقى بهار ، ج 3 ، ص 276 .
( 2 ) . نمونهاى از خط او در مجلهء يادگار ، سال پنجم ، شماره يكم و دوم ، ص 119 چاپ شده است .