( 397 ) - الف ، ب ، د : آن معرفت مهر .
( 398 ) - ب : كه جان از آن پر و عبارت تلك روحى . د : عتاب تهى .
( 399 ) - الف : تملك روحى منك ملا . ج :
منك ملآى . د : منك بلا .
( 400 ) - ب : او معرفت او آيد . ج : « آن بود » ندارد . د : كى از آن گويد آن وراى آن بود .
( 401 ) - ب : اينكه .
( 402 ) - الف : او مىشناسند . ب : او را مىشناسند به اوليت او . . .
( 403 ) - ج : به او او را مىشناسند . د :
به او مىشناسند .
( 404 ) - الف : و خود و آن . ب ، ج ، د : از حوادث وجود و آن .
( 405 ) - ب : كه هركه .
( 406 ) - الف ، ب ، د : وزو بماند .
( 407 ) - الف : هركه طريق صافى باشد با او بماند و خود نماند . ب : صافى شد به او بماند . د : و هركه در طريق صافى شد به او بماند و خود نماند .
( 408 ) - الف : نه عين نه را و نه فا و نه تا تا كى آن التقا و نظر است . د : كه آن التفات و نظر است .
( 409 ) - ب : و آن كس كه اين معرفت .
( 410 ) - ج ، د : كه خود ديده دارد .
( 411 ) - ب : و ديدار نه از ديده و دلدار او را .
( 412 ) - ب : كه آن آن كس بود كه آن مه بود . ج : كه نه آن كس بود پس آن بود . د : كه نه آن كس بود .
( 413 ) - الف : با حورا ايد . ب : با حوار بس . ج : او كه اللّه را بيند . د : يا حوراايد .
( 414 ) - ب ، ج : پس ديدار او او اللّه نشناسد .
( 415 ) - الف : مىببايد شناخت شناختشناسى كه . ب : مىببايد شناخت شناسايى كه ذكر فردانيت . د : مىببايد شناخت شناختهشناسى كه .
( 416 ) - ج : « كند » ندارد .
( 417 ) - الف ، د : وجد بگذارد و وجود گيرد . ب : وجد بگدارد وجود گيرد .
ج : وجود گيرد و اصطفا .
( 418 ) - د : و او شناسى كه .
( 419 ) - الف : و هر موى زبان گردد . ب :
+ شعر . ج ، د : و آب و خاك .
( 420 ) - د : ايدر در ازل پيوندد .
( 421 ) - ج : و بهانه در ميان هزيمت گردد .
( 422 ) - د : منها عيون .
( 423 ) - ج : « حق » ندارد .
( 424 ) - ب : « آن »
( 425 ) - ب : و از آدم خود تهى .
( 426 ) - ب : كه يعنى در اخبار آوردهاند كه . د : آمده كه .
( 427 ) - د : فراموشى گفت يا ابن عمران .
( 428 ) - الف : فان تعرفنى .
( 429 ) - ب ، د : اذا قذفتها .
( 430 ) - الف : يا بن عمران مرا بشناس .
د : مرا بشناس .
( 431 ) - الف ، د : بمگذار .
( 432 ) - ب : دانى كه من نشناسى . د : دانى كه مرا بشناسى .
( 433 ) - ج ، د : و بپذيرى كه .
( 434 ) - ب : در دل قذف كنم .
( 435 ) - ب ، د : افكنم . ج : يعنى در دل او كنم .
( 436 ) - ب : آن را نشانى است روشن كه .
د : آن را آشنائيست روشنتر از روز كه .
( 437 ) - د : از دل تو ببرد .
( 438 ) - ب : و آشنائى از من .
( 439 ) - ب : دستهاى پر و نعمت من نزد خود .
( 440 ) - الف : ار بتوانى در من آويز .
( 441 ) - الف : پاسخ دهى .
( 442 ) - د : بشناس مرا .
( 443 ) - ب : در ملكوت ترا .
طبقات الصوفية ( فارسي ) — صفحة 664
مساهمون: عبد الله الأنصاري الهروي ( خواجه عبد الله الأنصاري )
ص٦٦٤