بكوشى و آن را پاداش و جزا نجوئى ، و از خود بنهپسندى . و وا خلق : به عيب كه 142 از خود دانى بنيفكنى 143 و بر خود فضل دهى ، و برادران خود را به از آن خواهى كه خود را ، و عيب ايشان را عذر و تأويل جويى 144 و جرم بهسوى خود افكنى 145 و تسويل نفس خود و آرايش وى بنهپذيرى 146 .
34 - نكته 147 : الفتوة ان لا تشهد 148 لك فضلا و لا ترى لك حقا .
قال ابو بكر الشبهى 149 : الفتوة حسن الخلق و بذل المعروف .
قال ابو العباس 150 الدينورى : ليس يبلغ الانسان 151 الى مراتب الاخيار الا بالصدق 152 و كل وقت و حال خلى عن الصدق فباطل .
و انشد 153 :
ما احسن الصدق فى مواطنه * و الصدق فى كل موطن حسن
35 - قال ابو القاسم الرازى 154 المقرى : الفتوة روية فضل الناس بنقصانك .
اختلاف نسخهها
( 1 ) - د : مشايخ البغداد .
( 2 ) - ب : جليس الجنيد .
( 3 ) - ب ، ج ، د : و طاطا .
( 4 ) - ب : فقال له ابو جعفر .
( 5 ) - ب : فى حهة وجهة به غير الواو . د : فى وجهة .
( 6 ) - ب ، ج ، د : شريح .
( 7 ) - الف ، ج : امام وقت خود وى را . ب :
امام وقت خود بود او را . د : امام وقت خود بوده و او را .
( 8 ) - ب ، ج : بر كنار مجلس .
( 9 ) - ب : بگدشت .
( 10 ) - ب : كسى گفت وى را كه . د : او را گفتند چون .
( 11 ) - ب ، ج : ديدى يعنى جنيد را .
( 12 ) - ب : ان بهذا الشيخ صولة ليس بصولة .
( 13 ) - الف : « كه » ندارد .
( 14 ) - الف : دربان نبود . ج : دروان نبود .
د : پيكى و دروان .
( 15 ) - الف : ترا به آن .
( 16 ) - الف : آن چيست .
( 17 ) - ب : او كه به علم كار . د : عالم بوده .
( 18 ) - ب : و عزت .
( 19 ) - الف : فى المراثيه . ب : « فى المراثى » ندارد . د : للحلاج فى المراثى لنفسه .
( 20 ) - ب ، ج : ابغى .
( 21 ) - ب : ما مطلت .
( 22 ) - الف ، ب : سحائب المجد .
( 23 ) - ب : ابحر الحلم .
( 24 ) - ج ، د : الغيب ام فى شاهد القدم .
( 25 ) - د : « انار اللّه برهانه » ندارد .
( 26 ) - الف : وقت جنيد با ذو النون .
( 27 ) - ب : فرا مليح بغدادى رسيد . ج :
فرا فليج مجنون بغدادى رسيد . د : فرا فلج مجنون بغدادى .