بودند محمد بن جعفر بن محمد عموى امام ( عليه السلام ) كه به عنوان اخذ تأمين جانى به خراسان
آمده بود مأمون به او گفت : به مردم عصبانى ظاهر شود و به اطلاع آنان برساند كه
ابوالحسن امام رضا ( عليه السلام ) امروز بيرون نمى آيد او مكروه داشت كه به علت جلوگيرى از فتنه
بدن او را بيرون آوردند محمد بن جعفر بيرون آمد و گفت : اى مردم ! متفرق گرديد
ابوالحسن امروز بيرون نمى آيد پس مردم متفرق شدند و امام رضا ( عليه السلام ) را شبانه غسل داده
شد و شبانه دفن گرديد " . ( 1 )
شهادت آن حضرت را روز 29 ماه صفر وعمر آن حضرت به هنگام شهادت 54 سال و
3 ماه و 19 روز نوشته اند .
قبر آن حضرت در مشهد زيارتگاه و مركز رفت و آمدها ، راز و نياز شيعيان و علاقمندان
آن حضرت است . در اوايل اسلام شهرى به نام " مشهد " وجود نداشت :
در محل فعلى اين شهر ، دهكدهء گمنامى بود كه آن را " سناباد " مى گفتند و جزء اراضى
طوس بود . هارون كه براى رفع اغتشاش و اصلاح اوضاع نواحى خراسان به ايران سفر
كرده بود ، در اثناء سفر بيمار شد و از دنيا رفت و در قصر " حميد بن قحطبه " كه در اين
ناحيه قرار داشت ، به خاك سپرده شد .
پس از شهادت امام رضا قرار شد مدفن آن حضرت را در كنار قبر هارون قرار دهند .
اين قبرها در كنار هم تا حدود سال 500 شكل وضعى عادى داشت تا آنكه به آن محل ،
پس از چندى عنوان " مشهد الرضا " داده شد . ( يعنى محل شهادت يا شهود رضا )
به طورى كه نوشته اند نخستين بار يك ضريح نقره اى توسط مردى از اهالى ايران كه
زرتشتى بود و هنوز مسلمان نشده بود ، براى دور قبر درست شد ، زيرا وى در اثر توسل به
آن حضرت ، از بيمارى صعب العلاجى كه داشت بهبود يافته بود ، و به منظور تجليل و
اظهار علاقه به آن حضرت و نيز جلب توجه مردم به آن امام بزرگوار ، به چنين اقدامى
دست زد . و اين در زمان حكومت سلجوقيان بود .
هامش
1 . الأنوار البهيه محدث قمى ، ص 117 .