همين كه سخنانشان به اينجا رسيد ، يك نفر كه در حاشيه مجلس نشسته بود و به
سخنان آنها گوش فرا مى داد ، گفت : " آنچه من تا كنون فهميده ام ، اين است كه شما
خودتان هم به سخنان خود عقيده نداريد ، شما اين حرفها را وسيله قرار داده ايد تا مردم
را به مال خويش بى علاقه كنيد تا به شما بدهند وشما عوض آنها بهرهمند شويد ، لهذا
عملا ديده نشده كه شما از غذاهاى خوب احتراز و پرهيز داشته باشيد . "
امام : عجالة اين حرفها را رها كنيد ، اينها فايده ندارد . بعد رو به جمعيت كرد و فرمود :
اول بگوييد آيا شما كه به قرآن استدلال مى كنيد ، محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ قرآن
را تشخيص مى دهيد يا نه ؟ هر كس از اين امت كه گمراه شد ، از اين نظر بود كه بدون
اينكه اطلاعات صحيحى از قرآن داشته باشد ، به آن تمسك كرد .
امام : بدبختى شما هم از همين است . احاديث پيغمبر هم مثل آيت قرآن است ،
اطلاع و شناسايى كامل لازم دارد .
اما آياتى از قرآن خواندى ، اين آيات بر حرمت استفاده از نعمتهاى الهى هيچ نوع
دلالت ندارد . اين آيات مربوط به گذشت و بخشش و ايثار است ، قومى را ستايش مىكند
كه در وقت معينى ديگران را بر خود مقدم داشتند و مالى را كه بر خودشان حلال بود به
ديگران دادند و اگر نمى دادند گناهى و خلافى مرتكب نشده بودند خداوند به آنها امر
نكرده بود كه بايد چنين كنند و البته در آن وقت نهى هم نكرده بود كه نكنند ، آنان به
حكم عاطفه و احساس خود را در تنگدستى و مظيقه گذاشتند و به ديگران دادند . خداوند
به آنان پاداش خواهد داد . پس اين آيات با مدعاى شما تطبيق نمى كند زيرا شما مردم را
منع مى كنيد و ملامت مى نماييد بر اينكه از مال خودشان نعمتهايى كه خداوند به آنها
ارزانى داشته استفاده كنند .
آنها آن روز آنطور بذل و بخشش كردند ولى بعد در اين زمينه دستور كامل و جامعى از
طرف خداوند رسيد كه حدود اين كار را معين كرد و البته اين دستور كه رسيد ناسخ عمل
آنهاست ما بايد تابع اين دستور باشيم نه تابع آن عمل .
خداوند بر اصلاح حال مومنين و بواسطه رحمت خاص خويش نهى كرد كه شخص
خود و عائله شخص ضعيفان و خردسالان و پيران فرتوت پيدا مى شوند كه طاقت و
چهارده نور پاك ( فارسي ) — صفحة 1026
مساهمون: عبد الرحيم عقيقي بخشايشي
ص١٠٢٦