اين عشق و علاقه دو چندان خواهد بود جايى كه اين فرد مؤمن ، فرزند رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) و
رهبر راستين امت مسلمان و پيشواى معصوم شيعيان و دوستداران مخلص على ( عليه السلام )
بوده باشد .
شهادت امام صادق ( عليه السلام ) در سال 148 هجرى بيست و پنجم شوال ، در عهد حكومت
منصور خليفه عباسى صورت گرفت . در روزگارى كه امور كشور مضطرب ، فتنه ها و
آشوبها فراوان . نه خونها احترام داشت نه دين از نظر حكومت وقت ، ارزش و حرمت
داشت و نه قانونى حاكم بر سرنوشت امت بود حكام وقت با استبداد مطلق حكومت
داشتند و رعيت در دست جلادان ملعبه اى بيش نبود .
پيروان على ( عليه السلام ) و دوستاران اهل بيت رسالت ( صلى الله عليه وآله ) در عسرت كامل و تنگناى عجيبى
به سر مى بردند ، ناسزا گوئى به على ( عليه السلام ) و خاندان گراميش و اهانت و بدگويى به بزرگان
دين ، عادت ديرينه اى بود كه در اغلب محافل و مجالس در مسجد ، كوى ، برزن ، جلسات
دينى و درس و بحث ، همه جا شنيده مى شد گويندگان رسمى و داستان سرايان و
چاپلوسان دريار خلافت با اين بى ادبى ها آغاز سخن مى كردند اهل بيت رسالت با
شنيدن اين گونه ياوه ها و تحمل اين گونه مصائب و مشكلات ، در انتظار فرج و با
اطمينان به وعده صابران به سر مى بردند . فقط دوران حكومت عبد العزيز اموى تنفس
گذرائى بود كه به مدت كوتاه اوضاع گذشته را در هم زد ولى دولت او هم مستعجل بود .
تحمل وجود علمى امام بر ستمگران و بى فضيلت ها ، سنگين و غير قابل تحمل بود تا
اينكه با دسائس و نقشههاى گوناگون بعد از چندين بار كه شبانه به منزل او يورش بردند
و در دل شب از منزل بيرون كشيدند و به تبعيد از وطن خود مجبور ساختند تا بالأخره
در سال 148 با سم كه قاتل شخصيتهاى بزرگ آن روز بود مسموم ساختند . ( 1 )
هامش
1 . اصول كافى ، ج 1 ، ص 472 - دلائل الامامة ، ص 111 - ارشاد مفيد ، ص 254 - تاريخ يعقوبى ، ج 3 ،
ص 199 - الفصول المهمه ، ص 212 - مناقب ابن شهر آشوب ، ج 1 ، ص 280 .