يا توهم هميارى ايشان با حسين را دارى ، بپردازى " .
عزيمت حسين ( عليه السلام ) به سوى عراق
حسين ( عليه السلام ) روز سه شنبه ، سوم ذيحجه و به قولى روز چهارشنبه ، هشتم ذيحجهء سال 60
هجرى ، پيش از آنكه از شهادت مسلم مطلع شود از مكه خارج شد ، زيرا حسين ( عليه السلام ) روزى
از مكه بيرون آمد كه در همان روز مسلم به شهادت رسيده بود .
روايت شده است كه چون حسين ( عليه السلام ) تصميم گرفت به سوى عراق برود ، مقابل جمعيت
ايستاد و پس از حمد خداوند متعال و درود بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) خطبه اى به اين مضمون
ايراد فرمود :
" مرگ بر فرزندان آدم حك شده است ، چون جاى گردنبند بر گردن دختران جوان . من
مشتاق ديدن پيشينيان خويشم ، مانند اشتياقى كه يعقوب به ديدار يوسف داشت .
سرزمينى براى كشته شدن من انتخاب شده است كه به آن خواهم رسيد و گويا مى بينم
كه اعضاى بدنم را گرگهاى بيابان ، در زمينى بين نواويس و كربلا پاره پاره مى كنند تا
شكمهاى گرسنهء خود را سير گردانند و انبانهاى خالى خويش را پر كنند .
آرى ! از سرنوشت نمى توان گريخت . آنچه خداوند به آن خشنود است ، ما اهل بيت هم
خشنوديم و بر بلياتى كه از جانب خدا باشد صبر مى كنيم و مى دانيم او مزد صابرين را به
ما اعطا مىكند . ما كه پارهء تن پيغمبر خدا هستيم از او جدايى نداريم و در بهشت با او
خواهيم بود . بدين گونه رسول خدا خشنود خواهد شد و به وعده اى كه خداوند به رسولش
داده وفا مىشود . هر كس براى جانبازى در راه ما آماده است و از شهادت و ملاقات
خداوند خشنود مىشود با ما بيايد ، زيرا به يارى خدا - انشاء الله - بامدادان از مكه خارج
مى شويم " .
گفتار طبرى
ابوجعفر محمد بن جرير طبرى امامى در كتاب " دلائل الامامة " از ابومحمد سفيان بن
وكيع ، از پدرش وكيع واو از " أعمش " روايت مىكند كه : ابومحمد واقدى وزرارة بن خلج
گفتند :