تخطي إلى المحتوى الرئيسي

چهارده نور پاك ( فارسي ) — صفحة 272

مساهمون:

ص٢٧٢
دارد كه شأن و اعتبار ، قداست و عظمت ، شكوه وجلالت و درخشش معنويت آن روزها را از ديدگاه شيفتگان و علاقمندان مكتب پر فيض اهل بيت و دلدادگان انسانيت و علم و دانش و منطق ، و پيروان آزادگى و آزادى رهبران جهاد و مبارزه ، بيشتر و پر اهميت تر ساخته است . و آن حادثهء خونبار و جگرسوز ، فاجعهء جبران ناپذير ضربت و متعاقب آن شهادت پيشواى پرهيزكاران ، سرور آزاد مردان ، مجاهد عظيم الشأن اسلام ، نخستين يار فداكار پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) ، و سربازان اسلام ، حضرت مولى الموالى ، أمير المؤمنين على بن ابى طالب ( عليه السلام ) است . شهادتى كه افسردگى علم و مرگ آزادگى و فناى فتوت و جوانمردى را براى آن روز و امروز جهان اسلام همراه داشت . شهادتى كه به تعبير " ابوالعلاء المعرى " شاعر و نويسندهء نابغهء عرب ، طى آن ، على بن ابى طالب ( عليه السلام ) " افق آسمان ها را سرخ فام نمود و شكاف فجر را به عنوان نشانه و رمزى از شكاف سر خود جلوه گر ساخت . . . " . شهادت در راه خدا ، و در پيشبرد آرمان الهى آرزو ، مردان خدا و بهترين درخواست آنان ، از آفريدگار توانا است . على ( عليه السلام ) بارها اين فيض بزرگ را ، از صميم دل ، از خداوند متعال مسئلت داشته بود . او آرزو داشت هرگز در بستر استراحت و آسايش جان نداده باشد بلكه همواره مى خواست در راه خدا و در ميدان پيكار با دشمنان خدا ، به فيض عظيم شهادت برسد و با اين وسيله به لقاى آفريدگار خود بشتابد . و اين چنين هم شد ، او در محراب عبادت ، با خون خود آغشته گرديد و در بهترين كارزارهاى الهى جان پاكش را تقديم آفريدگار جانبخش خود ساخت . در سال 40 هجرى ، در سال 40 هجرى ، عليرغم همهء توطئه ها و كارشكنىهاى عوامل ضد اسلام و گروههاى منافق و ناكث ومارق ، مولاى متقيان ، على بن ابى طالب ( عليه السلام ) ، وارد پنجمين سال زمامدارى خويش گرديد . . . . پنج سالى كه على ( عليه السلام ) مسئوليت خلافت را به عهده داشت ، همه آكنده از حوادث ناگوار و تفرقه افكنىهاى عوامل ضد حكومت اسلامى بود . زيرا كسانى كه در دورهء خلافت عثمان بر اريكهء قدرت تكيه زده بودند و بيت المال مسلمين را در راه عيش و نوش خويش تباه مى كردند ، اكنون نمى توانستند حكومت عدل على ( عليه السلام ) را تحمل كنند كه حق مظلومين را تا آخرين دينار از ظالمان باز مىستانيد . اين توطئه ها و اقدامات كه اغلب جبنه داخلى داشت ، به صورت جنگهاى زيانبارى مانند جنگ جمل