شاعر را بشناسيم
او امام المنصور باللّه ، عبد اللّه بن حمزة بن سليمان بن حمزة بن على بن حمزة بن هاشم بن حسن بن عبد الرحمن بن يحيى بن ابى محمد عبد اللّه بن حسين بن ترجمان الدين قاسم بن ابراهيم بن اسماعيل بن ابراهيم طباطبا بن حسن بن حسن بن على بن ابى طالب است .
او يكى از امامان زيديه در كشور يمن بود كه شرافت خانوادگى را با بزرگى ذاتى جمع كرده بود ، وى نهتنها از خانوادهء بسيار بزرگ و از دودمان على عليه السّلام بود ، بلكه از دانش فراوان و فضايل فوقالعاده زياد نيز بهره داشت . همو شمشير و قلم ، عِلم و عَلم و ادب و فرهنگ را در يك جا در خود جمع كرد و يكى از امامان زيديه در يمن گرديد . او در فقه و نگارش و شعر سرآمد اقران خود بود ، تا آنجا كه صاحب حدايق و نسمه او را شاعرترين پيشوايان زيديه به حساب آوردهاند .
او داراى حافظهء عجيبى بود كه جمال الدين عمران بن حسن از كسى كه معروف به حافظهء قوى بوده است ، نقل مىكند كه گفت : من صد هزار بيت شعر از حفظ دارم و فلان اديب نيز همانند من است ، اما حافظهء ما در برابر امام منصور باللّه بسيار ناچيز است .
عماد الدين ذو الشرفين مىگويد : او كتاب شعرى در اختيار داشت و به من گفت : آن را خوانده و حفظ كردهام . اكنون آن را بگير و از هرقصيدهاى از آن كه مىخواهى از من سؤال كن ؛ من نيز از اول و وسط و آخر آن از هرقصيده بيتى را يادآور مىشدم و او تمام آن قصيده را مىخواند .
او در اصول دين و اصول فقه نزد حسام الدين ابو محمد حسن بن محمد رصاص درس خواند و كتابهاى ارزندهاى در موضوعات مختلف فقه و اصول و كلام و حديث و مذهب و ادب تأليف نمود كه از آن جمله است :
1 - صفوة الاختيار فى اصول الفقه .
2 - حديقة الحكم النبوية شرح الاربعين السلفية .
3 - الشافى فى اصول الدين ، چهار جلد .