نصيب من گشته است .
- مجد و حسب از بهترين پدران دارم و دين و آيين از سرور پيمبران .
- فخر و مباهات را از همه جانب گرد آوردم : سيادت عجم و آيين عرب .
مهيار ديلمى به دست سرورمان شريف رضى در سال 394 به شرف اسلام مشرف گشت و در مكتب او به آموزش شعر و ادب پرداخت و در شب يكشنبه پنجم جمادى دوم به سال 428 درگذشت .
در هيچيك از كتب تراجم و فرهنگهاى ادبى - تاريخى ، اختلافى در تاريخ وفات او نيافتيم . شرح حال او را در اين مصادر خواهيد يافت :
1 - تاريخ بغداد : 13 / 276 .
2 - المنتظم : 8 / 94 .
3 - تاريخ ابن خلكان : 2 / 277 .
4 - مرآة الجنان يافعى : 3 / 47 .
5 - دمية القصر 76 .
6 - تاريخ ابن كثير : 12 / 41 .
7 - كامل ابن اثير : 9 / 159 .
8 - تاريخ ابى الفداء : 2 / 168 .
9 - أمل الآمل ، شيخ حر عاملى .
10 - روض المناظر ، ابن شحنه .
11 - اعلام زركلى : 3 / 1079 .
12 - شذرات الذهب : 3 / 247 .
13 - تاريخ آداب اللغة العربيّة : 2 / 259 .
14 - نسمة السحر فيمن تشيّع و شعر .
15 - دائرة المعارف فريد وجدى : 9 / 484 .
16 - سفينة البحار : 2 / 563 .
17 - مجلة المرشد : 2 / 85 .
اين چكامه از نمونههاى شعر مذهبى مهيار در مدح اهل بيت رسول است :
- بر سر آتش گريست تا راز آتش افروز مستور ماند و راه فرود گرفت كه ندانند مقصد او بر فراز فلات است .
- آيا عاشق است و نام معشوق را نهان داشته يا آشيانهء دوست را گم كرده از كسى جويا نيست .
- اينك از پند ناصحان به دور افتاده ، يكه و تنها سيلاب اشكش روان است و نيازى به همنوا ندارد .
الغدير ( فارسى ) — صفحة 318
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٣١٨