اهانت و خوارى او است چه بسا افرادى كه در دنيا لباسهاى نرم و زيبا بتن مينمايند و از نعمتها مىخورد و بهرهمند ميگردد ولى نتيجتا در آخرت گرسنه و برهنه خواهد بود چه بسا افرادى كه بحسب ظاهر غرق در نعمت و ثروت است و چون در واقع حق پيغمبر و حقوق ديگران را غصب كردهاند در آخرت كوچكترين بهره و نصيبى نخواهند داشت .
بدانيد كه عمل اهل بهشت با مشكلات و صعوبت همراه و عمل اهل دوزخ توأم با شهوات نفسانى و همراه آسايش است ولى چه بسا كه دنبال يك شهوترانى و لذت كوتاه حزن و اندوه طولانى و ناراحتىهاى شديد اخروى خواهد بود .
سويد بن غفله گويد : وارد شدم بر امير مؤمنان على عليه السّلام پس از اينكه با آن حضرت به خلافت بيعت شده بود و بر تمام كشور اسلامى حكومت ميكرد ديدم حضرت روى حصير كوچكى نشسته و در آن اطاق جز همان حصير كوچك چيزى نيست و حضرت هم تنها بود عرض كردم يا امير المؤمنين بيت المال در بست در اختيار شما است و در عين حال وضع خانه شما طورى است كه حتى لوازم و ضروريات زندگى در اين خانه تأمين نيست . حضرت فرمود اى فرزند غفله . خردمند و عاقل در خانهاى كه ميخواهد او را به زودى ترك كند و از اين منزلگاه منتقل شود نبايد در فكر تهيه اثاث و لوازم باشد . ما يك خانه و جايگاه امن و امانى داريم كه به زودى به آنجا خواهيم منتقل شد ( خانه آخرت ) و بهترين متاع و اثاث خود را به آنجا فرستادهايم و حضرت وقتى ميخواست جامهاى بخرد ميرفت بازار و دو جامه ميخريد و بهترش را قنبر انتخاب مينمود و آن ديگرى را حضرت ميپوشيد سپس مىآمد نزد خياطى و ميگفت يكى از آستينها را از لباس جدا كن كه به مصرفى برسد و آستين ديگر را براى خريد بازار براى حسن و حسين عليه السّلام كيسهاى ميكرد . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود زهد و پارسائى در دنيا بهترين و بالاترين عبادت و پرستش الهى است . عيسى بن مريم عليه السّلام بحواريين و اصحابش فرمود شما بدنياى كم و زندگى پست با حفظ سلامت دين خود قناعت كنيد همان طورى كه اهل دنيا براى حفظ دنياى خود باسم دين و انجام بعضى از مراسم و تكاليف دينى قناعت و اكتفاء كردهاند و شما با دورى از اين اشخاص و خشم بر آنها محبت و رضاى حق را به خود جلب كنيد حواريين گفتند با چه كسانى مجالست كنيم فرمود با كسانى كه چهره آنان شما را به ياد خدا بياورد و گفتار آنان بر علم شما بيفزايد و عمل آنان شما را بآخرت ترغيب كند .
بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى) — صفحة 326
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٢٦