پس اگر به غير اذن ما احداث أمر در ملك و مال نمايد او مستحلّ است از ما آنچه حرام بود بر او و كسى كه چيز از مال ما تناول كند شكم او مأكول نار سعير گردد كه :
انّما يأكل في بطنه نارا و سيصلى سعيرا .
و امّا آنچه سؤال كردم از أمر مردى كه ضيعه در ناحيه ما قرار داد و آن مكان را تسليم كسى نمود كه قيّم و متولَّى آن باشد و تعمير آن ضيعه نمايد و اخراجات مئونت ضروريّات از دخل و حاصل ضيعه كند و آنچه از محصولات آن زياد آيد متعلَّق به همان ناحيه ما باشد .
در جواب فرمود كه : جايزست صاحب ضيعه را كه قيّم براى آن مكان مقرّر و عيان گرداند و غير او را تصرّف در آن جايز نيست .
و امّا آنچه سؤال از ثمار أموال ما كه مردمان بر آن گذرند نموديم كه آيا تناول و أكل از آن حلال هست .
در جواب چنين فرمود كه : أكل از آن حلال و حمل از آن حرام است .
و نيز از أبى الحسين الأسدى منقول و مرويست كه توقيع از شيخ أبو جعفر محمّد بن عثمان العمرى قدّس الله روحه بر من وارد شد و مرا ازو سؤال از هيچ أحوال واقع نشده بود و نسخه آن اينست كه :
بسم الله الرّحمن الرّحيم لعنة الله و الملائكة و النّاس اجمعين على من استحلّ من أموالنا درهما أبو الحسين الأسدى رضى الله عنه گويد كه : بعد از مطالعه مرا در نفس چيزى سانح و واقع گرديد كه البتّه اين كلام مشتمل بر آنست كه كسى از مال ناحيه چيزى را متصرّف گردد حال او چنان است .
بدان كه كسى از آن أكل كند و تصرّف آن را حلال نداند باز بنفس خود گفتم
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 309
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص٣٠٩