كسانى كه خدا و پيامبرش را مىآزارند ، خدا - در دنيا و آخرت - آنان را لَعن كند و برايشان عذابى ذلّتآور آماده كرده است .
النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ . . .
« 1 »
؛
پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است ، و همسرانِ او مادران آنها به شمار مى آيند .
بخارى در صحيح خود مىآورد كه : پيامبر صلى الله عليه و آله در امرى رخصت داد ، مردم از آن خوددارى كردند ، خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد ، به خشم آمد و گفت :
ما بالُ أقوام يَتَنَزَّهون عَنِ الشَّيء أَصْنَعُه ! فَوَالله ، إنّي لأعلمُهم وأَشَدُّهم خَشيةً « 2 » ؛
چه شده است كه جمعى از كارى كه من به آن دست مىيازم خوددارى مىكنند ! به خدا سوگند ، من از همهشان داناترم و ترسم از خدا شديدتر است .
به اين ترتيب ، درمىيابيم كه قرآن به صحابيانى اشاره مىكند كه درباره [ تقسيم ] صدقات ، به آن حضرت گوشه مىزدند « 3 » ، و در ميانشان كسانى بودند كه تا تجارت يا سرگرمىاى را مىديدند سوى آن مىشتافتند و آن حضرت را در نماز تنها مىگذاشتند « 4 » ، و بعضىشان پيامبر صلى الله عليه و آله را مىآزردند « 5 » ، و برخى از جهاد سرباز مىزدند « 6 » ، كسانى از آنان صدايشان را نسبت به صداى پيامبر بلندتر مىكردند و
هامش
( 1 ) . احزاب / 6 .
( 2 ) . صحيح بخارى 5 : 2263 ، كتاب الأدب ، باب من لم يواجه الناس بالعقاب ، حديث 5750 ( وجلد 6 ، ص 2662 ، حديث 6769 ) .
( 3 ) . توبه / 58 .
( 4 ) . جمعه / 11 .
( 5 ) . احزاب / 53 - 57 .
( 6 ) . توبه / 38 - 86 .