فصل [ در طريق تحصيل محبّت ]
بدان كه طريق تحصيل محبّت و تقويت آن و بعد از آن مستعدّ رؤيت و ملاقات شدن آن است كه تحصيل معرفت بنمايد « 3 » و آن را تقويت دهد و اين حاصل مىشود به پاكيزه ساختن دل از شغلهاى دنيا و علاقههاى آن و به پناه بردن به خداى عزّ و جلّ به ذكر و فكر و بيرون كردن محبّت غير خدا را « 4 » از دل ، زيرا كه دل مانند ظرفى است كه مثلًا وسعت سركه نداشته باشد مادام كه آب داشته باشد و خداى عزّ و جلّ دو دل در جوف بندهاى قرار نداده و كمال محبّت در آن است كه به تمامىِ دل خدا را دوست داشته باشد و مادام كه به غير خدا پردازد موضعى از دل او به غير خدا مشغول خواهد بود ، پس به قدر آنچه به غير خدا مشغول مىشود « 5 » محبّت خدا از دل كم مىشود مگر آنكه التفات به غير خدا از آن حيثيّت باشد كه مصنوع خدا و فعلى از افعال او و مظهرى از مظاهر اسماى « 6 » اوست . و اشاره به اين انفراد و مجرّد بودن شده است آنچه در قرآن مجيد است : « قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ » « 7 » يعنى بگو خدا و هرچه غير اوست واگذار « 8 » . و اين به غلبهء شوق مىشود . و آن عبارت است از طلب كمال « 9 » وضوح در چيزى كه نوع وضوحى داشته باشد و نظر داشتن به باقى آنچه از مطلوب حاصل نشده باشد ،