است كه داراى « كتاب » يا « أصل » نيستند .
در بيان أسامي راويان ، مصنّف به بيان راويان تا طبقه هفتم يعنى طبقه مرحوم كلينى ، اكتفا نموده است .
خاتمهء كتاب ، مشتمل بر چند فايده در علم درايه است .
محقّق تهرانى مىگويد كه اين كتاب ، در آخر فروع الكافي ( تهران ، 1315 ق ) چاپ شده است . ايشان در الذريعة ( ج 10 ، ص 140 ) ، اين كتاب را با عنوان رجال الميرزا فضل اللَّه هم فهرست نموده است .
موسوى عاملي ، حسن بن هادي ( 1272 - 1354 ق ) .
497 . ترجمة محمّد بن إسماعيل .
الذريعة ، ج 4 ، ص 162 ( ش 802 ) .
مؤلّف ، در مقدّمه به هفت مطلب اشاره نموده است ودر متن رساله ، چهارده نفر را با أسامي « محمّد بن إسماعيل » بر شمرده است ودر نهايت پذيرفته است كه « محمّد بن إسماعيل » موجود در اوّل اسناد الكافي ، « ابن بزيع » است .
محقّق تهرانى ، نسخهاى از اين كتاب را مشاهده كرده ونشانى داده است .
498 . حاشية على تلخيص الأقوال .
الذريعة ، ج 6 ، ص 48 ( ش 234 ) .
اين حاشية ، توسط حسن بن هادي موسوى عاملي بر كتاب تلخيص الأقوال ميرزا محمّد استر آبادي ( م 1028 ق ) نوشته شده است .
محقّق تهرانى در مصفّى المقال ( ص 131 ) ، اين حاشية را با عنوان الحواشى على تلخيص الرجال ، فهرست نموده است . ايشان ، نسخهاى از اين كتاب را مشاهده كرده ونشانى داده است .
499 . حاشية على منتهى المقال في علم الرجال .
الذريعة ، ج 6 ، ص 222 ( ش 1245 ) .
اين حاشية ، توسط مؤلّف بر منتهى المقال أبو علي محمّد بن إسماعيل مازندرانى ( م 1216 ق ) نوشته شده است .
محقّق تهرانى ، نسخههايى از اين كتاب را در كتابخانههاى مختلف مشاهده كرده