سال 1260 ق به پايان رسانده است . سبك شرح وى فلسفي وعرفانى است ودر هر بخش ، قطعهاى از حديث را ذكر وبه شرح آن پرداخته ، سپس به بخش بعدى مىپردازد .
أو در اثناى شرح خود از كتابهاى كلامي وفلسفي وفرهنگ لغت ومنظومههاى عرفانى ، مطالبى نقل مىكند . ولى عمدهء استنادش به كتابهاى : شرح تجريد الاعتقاد ملا على قوشجى ، مجمع البحرين فخر الدين طريحى ، گلشن راز شيخ محمود شبسترى ومثنوى معنوي مولوى رومى است .
نثر وى ساده وروان است واز تكلّفات وتسجيعات أدبي ، عارى است وبراي عموم مردم قابل درك وفهم است .
نسخههاى اين شرح
تاكنون از اين كتاب دو نسخه شناسايى شده كه هر دو به خط مؤلف تحرير شده است :
1 . نسخهء كتابخانهء حضرت آية اللَّه گلپايگانى در قم ، به شمارهء 114 / 18 . « 1 » اين نسخه را مؤلف به خط نستعليق تحرير نموده ودر محرم 1260 ق به پايان رسانده است وشامل 57 برگ ( 114 صفحه ) بوده ، در هر صفحهء آن 17 سطر تحرير گرديده است .
در آغاز نسخه تقريظى به خطّ أستاذ مؤلّف در يك صفحه تحرير شده كه فاقد تاريخ تحرير ونام نويسنده است . در انتهاى اين تقريظ مهر نويسندهء آن با سجع « عبده محمدصادق بن جعفر » ، نقش شده است .
نص اين تقريظ چنين است :
جناب مستطاب ، تاج سر أولى الألباب ، عمدة الفضلاء ، زبدة الفقهاء ، بوذر طينت ، سلمان فطرت ، آقا ميرزا محمد - شارح اين
هامش
( 1 ) . فهرست نسخههاى خطى كتابخانهء عمومى حضرت آية اللَّه گلپايگانى ، ج 1 ، ص 68 .