شرح دعاى عرفه
سيّد احمد فقيه امامي ( 1352 - 1414 ق )
معرّفى : محمّدرضا زادهوش
درآمد
تبلور عشق در جان نيايشگر ، رويكردى به جانب خداوند را پديد مىآورد كه در قالبهاى گوناگون نيايش جارى مىشود ، برخى دستاويز بيان وصورتاند وديگران در پى عنايت به معنا واداى درست هدفها وآرمانها .
از اين ميان ، بارقههاى تابندهء واژههايى كه بر زبان توانمند معصومان - صلوات اللَّه عليهم - روان گرديده است ، فروغى ديگر دارد . راستين بودن مقصد در نيايش مأثور وتكيه داشتن صورت ومعنا بر آيات قرآن ، وزيبايى واژگان بهكار گرفته شده ، همگى موجب پسنديدهتر شدن وكارآمدتر بودن چنين نيايشهايى است .
تنها آنچه مسلّم مىنمايد ، حفظ صورت ، ألفاظ وشيوهء بيان اين ادعيه ، ورعايت قيد زمان ومكان در آنهاست كه البتة هر يك ، موجب پديدار شدن آثار روحاني ويژهاى خواهد بود .
دعاى عرفهء امام حسين عليه السلام ، نيايشى از اين دست است ؛ توسط معصوم در قالب ألفاظ ريخته شده وبراي آن ، آثار وپيامدهاى فراوانى ، از جمله استجابت قطعي خواستههاى نيايشگر را برشمردهاند واز معدود ادعيهاى است كه در فاصلهء زماني اندكى ، قابل تكرار نيست .